mobile menu icon
responsive search icon
منوی پرتال پرشین پرشیا
لوگوی سایت پرشین پرشیا
اجتماعی
اجتماعی > ارتباطات اجتماعی >اهمیت رعایت حریم خصوصی یکدیگر در زندگی روزمره

اهمیت رعایت حریم خصوصی یکدیگر در زندگی روزمره

بخش:ارتباطات اجتماعی

برای نفوذ دیگران به حریم خصوصی ما دو دلیل وجود دارد. یکی اینکه ممکن است طرف مقابل فامیل نزدیک یا دوستی صمیمی باشد و یا همسرمان. دوم اینکه ممکن است طرف مقابل قصد تجاوز داشته باشد. وقتی غریبه ای وارد حریم شخصی یا اجتماعی مان شد، تحمل می کنیم اما اگر به حریم خصوصی ما پا بگذارد، بدن واکنش نشان می دهد، تپش قلب بالا می رود، میزان آدرنالین خون افزایش می یابد و خون بیشتری به مغز و ماهیچه ها فرستاده می شود. به عبارتی شخص برای جنگ یا گریز آماده می شود. اگر دست تان را روی شانه شخصی که تازه با او آشنا شده اید، بگذارید، این فرد نسبت به شما احساس بدی پیدا می کند، حتی اگر شما را نرنجاند، لبخند بزند و کاری بکند که انگار از این کار خوشش آمده است...

 

 

اگر بخواهید حضور شما برای دیگران احساس خوبی به همراه داشته باشد، به این قاعده طلایی توجه کنید: فاصله ها را رعایت کنید. هر چه ارتباط ما با دیگران صمیمی تر باشد، به همان نسبت اجازه داریم به حریم شان وارد شویم. یک همکار جدید ممکن است، احساس کند همکاران دیگر با او سرد برخورد می کنند اما آنها فقط حریم اجتماعی را رعایت می کنند تا او را بهتر بشناسند. با افزایش اعتماد فاصله نیز کم می شود و سرانجام او به حریم شخصی افراد وارد می شود و حتی گاهی اجازه ورود به حریم خصوصی شان را نیز به دست می آورد. وقتی دو نفر همدیگر را می بوسند، می توان با توجه به فاصله بین پایین تنه آنان به نوع ارتباط شان پی برد.

 

همسران به یکدیگر می چسبند و در حریم خصوصی هم قرار می گیرند. فرق بین بوسیدن خویشاوندان برای تبریک و بوسیدن دوستان صمیمی در این است که فاصله بین خویشاوندان حداقل ۱۵ سانتی متر است. البته وقتی فاصله به موقعیت اجتماعی یک شخص بستگی داشته باشد، استثنا هم وجود دارد. برای مثال مدیر کل اداره ممکن است اوقات فراغت خود را مرتب با کارمند خود در ماهی گیری سر کند. در این حالت آنها دوست هستند و می توانند به حریم شخصی یا حتی حریم خصوصی یکدیگر وارد شوند.

 

اما همین مدیر، در اداره، فاصله اجتماعی را با یار غار خود حفظ می کند تا قواعد نانوشته اجتماعی را رعایت کند. در مکان های پرازدحام، در کنسرت، سینما، آسانسور، مترو و یا اتوبوس به اجبار در حریم خصوصی دیگران قرار می گیریم. مشاهده واکنش افراد در این مورد جالب است. قواعد نانوشته ای برای قرار گرفتن در کنار یکدیگر در فضای تنگ اتوبوس یا آسانسور وجود دارد که در فرهنگ غرب به شدت رعایت می شود:

 

۱) با هیچ کس حتی با آشنای خود اجازه نداری صحبت کنی.

 

۲) اجازه نداری به کسی زل بزنی و نگاه کنی.

۳) چهره ات باید بی حرکت باشد و هیچ احساسی را نشان ندهد.

 

۴) اگر کتاب یا روزنامه می خوانی، باید بی صدا باشد.

۵) هرچه ازدحام بیشتر باشد، در نتیجه باید کمتر تکان بخوری.

 

۶) در آسانسور باید شماره طبقه را از بالای سر دیگران زیر نظر بگیری.

 

معمولا کسی را که در اوج ترافیک باید با وسیله نقلیه عمومی به سرکار خود برود، بدشانس، غمگین و یا ناامید توصیف می کنند. او به خاطر بی حالت بودن چهره اش، در نگاه دیگران چنین به نظر می آید اما این توصیفات اشتباه است. او فقط قواعدی را رعایت می کند که در زمان ازدحام، نفوذ به حریم خصوصی دیگران به خاطر فشار، اجتناب ناپذیر است. اگر باور نمی کنید، کافی است یک روز به تنهایی به سینما بروید و به رفتار خود توجه کنید.

 

 

به محض اینکه در میان دریایی از چهره های غریبه روی صندلی جا می گیرید، متوجه می شوید که مانند یک روبات برنامه ریزی شده از قواعد نانوشته ای برای رفتار در یک جمعیت انسانی پیروی می کنید. آن وقت شروع می کنید به جنگیدن با بغل دستی تان برای تصاحب حق استفاده از دسته صندلی، آن گاه می فهمید چرا افراد تنها تازه وقتی که چراغ ها خاموش و فیلم شروع می شود، به فتح صندلی خود نایل می شوند. در فضای تنگ اتوبوس، آسانسور یا سینما دیگران به چیزی غیر از انسان تبدیل می شوند، یعنی تا آنجا که به ما مربوط می شود آنها اصلا وجود ندارند.

 

به همین خاطر وقتی کسی سهوا به حریم خصوصی ما وارد می شود، واکنش ما به گونه ای است که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. وقتی به حریم جمعیتی خشمگین یا گروه تظاهرکنندگان تجاوز می شود، آنها متفاوت از یک فرد تنها، واکنش نشان می دهند. در این حالت اتفاق کاملا متفاوتی رخ می دهد. هرچه این تراکم جمعیت بیشتر باشد، در نتیجه افراد فضای شخصی کمتری دارند و احساس خصومت در آنها پدید می آید.

 

به همین خاطر جمعیت خشمگین تر شده و ممکن است کار به خشونت بینجامد. پلیس از این دانش بهره می برد و تلاش می کند جمعیت را متفرق سازد، طوری که به تک تک افراد فضای شخصی بیشتری تعلق گیرد و آرام بگیرند. تازه در دوران ما است که دولت ها و طراحان شهری دریافته اند، شهرک های مسکونی با تراکم زیاد جمعیت، حریم شخصی تک تک افراد را محدود می کند. پیامد چنین همزیستی تنگاتنگ و چنین تراکم جمعیتی بر اساس مطالعه روی زندگی گوزن های جزیره جیمز، در نزدیکی سواحل مریلند، مشاهده شد. با وجود اینکه غذا به میزان کافی وجود داشت و هیچ دشمن طبیعی ای و یا بیمار ی ای این حیوانات را تهدید نمی کرد، تعداد زیادی از آنها تلف شدند.

 

 

مطالعه روی موش ها و خرگوش ها نیز نتیجه مشابه ای را دربرداشت.تحقیقات ادامه پیدا کرد و معلوم شد که گوزن ها به خاطر ترشح بیش از حد هورمون آدرنالین در بدنشان از بین رفته اند. افزایش جمعیت، باعث شده بود حریم شخصی این حیوانات کوچک و کوچک تر و اضطراب در آنها بیشتر شود. هورمون آدرنالین نقش مهمی را در رشد، باروری و آمادگی دفاعی بازی می کند. علی رغم شرایط مناسب زندگی، افزایش جمعیت موجب یک واکنش فیزیکی گردید که بیشتر حیوانات را به سمت مرگ کشاند. با توجه به این موضوع به راحتی قابل درک است که چرا بیشترین خشونت و جرم و جنایت در مناطق پرجمعیت شهری دیده می شود.

برگرفته از: www.salamat.ir
گردآوری و تنظیم:گروه اجتماعی پرشین پرشیا
www.persianpersia.com/social

مروری بر دیگر مطالب 'ارتباطات اجتماعی'



تازه های ارتباطات اجتماعی