mobile menu icon
responsive search icon
منوی پرتال پرشین پرشیا
لوگوی سایت پرشین پرشیا
اجتماعی
اجتماعی > جوانان >مانتو ؛ از اروپا تا ایران
جوانان

مانتو ؛ از اروپا تا ایران

شاید برایتان جالب باشد بدانید پوششی که ما امروزه به عنوان مانتو از آن استفاده می کنیم با پیراهن هایی به نام مانتو که پوشیدن آنها اواخر قرن هفدهم و هجدهم میلادی در کشورهای اروپایی متداول و مرسوم بوده، از نظر شکل ظاهری بسیار متفاوت است.

 

 

اگرچه ممکن است به نظر برسد که استفاده از چنین پوششی تنها در کشورهای اسلامی رایج است، اما این واژه در حقیقت نخستین بار به پیراهن های بلند و گشاد زنانه که در کشورهای اروپایی برای مجالس مهمانی طراحی و دوخته می شد، اطلاق شد.

 

بتدریج تغییراتی در طراحی این نوع پوشش زنانه ایجاد شد که در نتیجه آن امروزه در این کشورها به رداهای بلند و گشادی که روی لباس های راحتی پوشیده می شوند، مانتو گفته می شود.

 

 

هدف از طراحی این نوع پوشش در قرن هفدهم میلادی این بود که بتوان برای کت و دامن های بلندی که از متداول ترین پوشش های زنانه بود، جایگزین مناسبی پیدا کرد.

 

اندازه آستین این نوع پیراهن ها تا آرنج بود و سرآستین های چین دار بسیار زیبایی برای آنها طراحی می شد. پارچه ای متفاوت و متناسب با پارچه انتخاب شده برای قسمت دامن پیراهن در نظر گرفته می شد که به عنوان رودامنی روی دامن می دوختند.

 

 

قسمت جلوی رودامنی به سمت کناره ها جمع می شد تا دامن لباس نیز قابل دیدن باشد. دامن این نوع پیراهن ها معمولا بلند بود و هنگام راه رفتن به صورت دنباله روی زمین کشیده می شد؛ اما از آنجا که راه رفتن با این نوع دامن اغلب مشکل بود، به مرور زمان تغییراتی در طراحی این نوع دامن ها ایجاد شد و پارچه های قلاب دوزی شده که به انتهای پایینی دامن متصل می شدند، جایگزین دامن های بلند دنباله دار شد.

 

اواخر قرن هجدهم میلادی مانتو به عنوان یک پوشش متداول برای مکان های رسمی شناخته شد که نخستین بار در دادگاه ها مورد استفاده قرار گرفت.

 

 

دلایل متفاوتی در خصوص این که چرا به چنین لباس های بلند واژه مانتو اطلاق شده است، وجود دارد که موافقان و مخالفان زیادی دارد. Montua نام مکانی در کشور ایتالیاست که از مراکز مهم تولید نوعی پارچه ابریشمی گران قیمت محسوب می شود که در دوخت مانتوهای قدیمی از آن استفاده می شده است. بسیاری بر این باورند که شاید انتخاب این نام برای این نوع پوشش زنانه برگرفته از محل تولید پارچه ای باشد که نخستین بار برای دوخت مانتو از آن استفاده شده است؛ در حالی که گروهی دیگر بر این باورند مانتو واژه ای فرانسوی است که از واژه فرانسوی Manteau به معنی کت مشتق شده و جالب این که به همین دلیل در گذشته به خیاط های زنانه دوز، مانتودوز گفته می شده است.

 

تنها نمونه های معدودی از لباس های زنانه متعلق به قرن هفدهم میلادی که به آنها مانتو گفته می شده است، وجود دارد.

 

 

در نمایشگاه لباس موزه هنر مترو پولیتن، یک مانتوی پشمی قلاب دوزی شده و همچنین یک مانتوی ابریشمی به رنگ صورتی وجود دارد که قدمت آن به سال ۱۷۰۸ میلادی برمی گردد.

 

اغلب مانتوهای قدیمی سبک اروپایی که در موزه های بزرگ به نمایش گذاشته شده اند، مانتوهای رسمی هستند که استفاده از آنها به عنوان نوعی پوشش رسمی در دادگاه ها متداول بوده است؛ بنابراین علی رغم این که امروزه به پوشش های بسیار زیبا و گرانقیمت که به عنوان جزیی از لباس روی لباس های شب و لباس های مهمانی پوشیده می شود ، مانتو گفته می شود.

 

 

در گذشته به لباس های مجلسی بلند که دنباله آن روی زمین کشیده می شد، مانتو گفته می شد.

به نظر می رسد نام آنچه امروز در بسیاری از کشورهای اسلامی به عنوان مانتو از آن استفاده می شود نیز برگرفته از نام همین لباس هایی باشد که قدمتی کهن در تاریخ کشورهای اروپایی دارد.

 

 

از آنجا که در گذشته دوخت این نوع لباس ها به مهارت خاصی نیاز داشت، بنابراین دختران جوان نمی توانستند همچون دیگر مهارت ها این کار را نیز از مادر خود بیاموزند. از سوی دیگر معمولا برای دوخت این نوع لباس ها از پارچه های نفیس و گرانقیمتی استفاده می شد و به این ترتیب دوخت مانتو به عنوان یک حرفه تخصصی شناخته شده و از آن پس به افرادی که در دوخت لباس های زنانه و بویژه مانتو تخصص داشتند، خیاط زنانه دوز گفته شد.

 

اگرچه پس از قرن نوزدهم میلادی با توجه به این که پوشیدن مانتو به شکل سنتی و متداول آن در گذشته مرسوم نبود، افرادی که به عنوان مانتودوز در دوخت لباس زنانه تخصص داشتند، به عنوان خیاط لباس های زنانه در این حرفه به فعالیت مشغول بودند؛ اما همچنان در هریک از شهرهای اروپایی و آمریکایی حداقل یک فروشگاه بزرگ به عنوان محل اشتغال مانتودوزها برای فروش مانتو و کلاه زنانه اختصاص یافته بود و به همین علت بیشتر خانم هایی که در زمینه دوخت لباس زنانه تخصص داشتند نیز به عنوان مانتودوز در آن جوامع شناخته شده بودند.

 

 

با تغییرات و تحولات چشمگیری که در سبک لباس پوشیدن افراد به وجود آمد، محدودیت های بسیاری در این زمینه ایجاد شد و لباس سنتی بتدریج به دست فراموشی سپرده شد و تنها ردپایی از آنها در موزه های هنری بزرگ به جای ماند. پس از آن افرادی که در دوخت لباس های زنانه تخصص داشتند، عنوان جدیدی را برای خود انتخاب کرده اند و از آن پس به آنها خیاط زنانه دوز گفته شد.

 

 

   فرانک فراهانی جم

برگرفته از: روزنامه جام جم ( www.jamejamonline.ir )
گردآوری و تنظیم:گروه اجتماعی پرشین پرشیا
www.persianpersia.com/social
Thursday 11th of August 2011 08:48:10_______۱۳۹۰-مرداد-۲۰

مروری بر دیگر مطالب 'جوانان'



تازه های جوانان