mobile menu icon
responsive search icon
منوی پرتال پرشین پرشیا
لوگوی سایت پرشین پرشیا
اجتماعی
اجتماعی > شهر و زندگی شهری >یاد همسایه های خوب به خیر

یاد همسایه های خوب به خیر

بخش:شهر و زندگی شهری

روزنامه های آرشیو شده در قفسه کتابخانه کوچک خود را نگاه می کردم . به مطلبی برخوردم تحت عنوان «امان از همسایه بد» که گویا در اینجا امان به معنای عامیانه آن یعنی فغان و فریاد آمده است.

 


پس امان از همسایه بد یعنی فغان و فریاد از همسایه بد ـ این تتیر و مطلب مربوط به آن مرا به فکر واداشت.


در این فکر بودم که همسایه و همسایگی را چگونه می توان برای عموم مردم تعریف کرد که یادم آمد در کتابها و متون مختلف همسایه را چنین تعریف کرده اند، همسایه یعنی کسی که با دیگری در یک خانه و یا خانه مجاور او زندگی می کند و در ساعاتی از روز سایه خانه این یکی بر خانه آن دیگری می افتد و در زیر یک سایه زندگی می کنند.

 

 


یا به عبارتی دیگر همسایه یعنی دو نفر یا دو خانواده یا دو همکار که در پناه یک سایه قرار می گیرند و در کنار هم زندگی یا کار می کنند و در زیر سایه ای مشترک به امور جاری می پردازند.


به راستی این سایه با ارزش که در گذشته ها برخانه های مسکونی یا محل های کار می نشسته چقدر با صفا و با ارزش بودکه تا به امروز هنوز که هنوزا ست همچنان پابرجاست و از آن به خوبی یاد کرده و سخن می گوئیم.

 

 


همسایگان در گذشته یار و غم خوار و فریادرس یکدیگر بودند، همسایگان گذشته به قول معروف سری از هم جدا داشتند و معروف بود که همسایه از خواهر و بردار یا فامیل به انسان نزدیک تر است زیرا اگر در عالم همسایگی برای کسی اتفاقی بیفتد قبل از آنکه خانواده و فامیل وی مطلع شوند این همسایه است که مطلع شده و به کمک می شتابد درگذشته همسایگی معنی و مفهومی خوبی داشت در خانه همسایگان به روی هم باز بود و با گفتن یک یا الله به خانه های همدیگر رفت و آمد داشته و از حال و احوال همدیگر با خبر می شدند، بچه های محل مجاز بودند به هرخانه ای که مایل بودند وارد شده و عمه گویان و خاله گویان بر سفره آن خانه بنشینند و غذا بخورند، مردان خانه ها دائی و عموی بچه های محل بودند، در مقابل درب ورودی خانه ها و حیاط ها فقط یک پرده آویزان بود تا داخل حیاط را از چشم نامحرم بپوشاند و این پرده های آویزان در طول روز صدهابار به وسیله بچه های محل کنار می رفت و آنها به راحتی به درون این خانه ها رفت و آمد داشته و نان و آب و مواد خوراکی خود را بنا به نیازی که داشتند از صاحب آن خانه دریافت کرده و مصرف می کردند.

 


عمه نون میخوام، خاله آب میخوام، عمه خوردم زمین دستم زخم شد دوا به دستم بزنید خاله، موقع بازی شلوارم گیر کرد به درخت پاره شد به خاطر این که موقع رفتن به خانه ماردم دعوا نکنه شما اونو برام بدوزید و عمه ها و خاله ها که مادر دوستان بچه های محل بودند با جان و دل دوستان فرزندان خود را همچون بچه های خود دوست داشته وکار های آنها را برایشان انجام می دادند.

 

 


به راستی این همه مهر و محبت و نزدیکی یعنی چه؟ و چه بود که امروزه آن را نمی بینیم عمه ها و خاله ها و دایی ها وعموها برای بچه های محل بزرگانی بودند که همه بچه ها از اینکه به آنها وابسته بودند خوشحال و شادمان بوده و احساس امنیت می کردند.


بزرگان محل بزرگ بچه ها و خانه های محل هر یک به تنهائی خانه تک تک بچه ها محل بود و اینجا بود که همسایه بودن و همسایگی معنای واقعی خود را داشت و همه احساس امنیت، آرامش و آسایش می کردند دیگر کسی دلش شور. بچه اش را نمی زد، دیگر کسی دلواپس بچه های کوچک و بزرگ خود نبود که بچه ها کجا رفته و کجا هستند بچه ها توی کوچه ها و محله بودند و بازی می کردند، به مدرسه می رفتند و دسته جمعی و با هم برمی گشتند، بزرگان و مردان خانواده هم به دنبال کار و تلاش و فعالیت و به دست آوردن رزق و روزی حلال بودند و اوقات فراغتشان را به همراه همسایگان دیگر در زورخانه محل با در تکیه، در مسجد محل و محل های تجمع و دیدار سپری می کردند و به انجام اعمال خیر هم می پرداختند.

 

 

 


اهالی یک محل همسایه هم و در کنار هم و با هم بودند و چه زیبا بود کلمه همسایه چه محکم بود تکیه بر همسایه چه لذت بخش بود سفر رفتن با همسایه و چه دل چسب بود زیارتی که با همسایه صورت می گرفت و عکس هائی که دست بر سینه دربارگاه امام رضا علیه السلام به یادگار گرفته می شد.


همسایگانی که در کنار هم بودند و هر روز همدیگر را می دیدند و از حال و احوال هم باخبر شده و خوشحال می شدند.

 

 


همسایگان آن روزها در کوچه ها و محله ها و حیاط ها در کنار هم و همسایگان این روزها رو در روی هم یا بی خبر و به دور از هم در طبقات زیرین، وسطی، بالائی در طبقه سوم، پنجم، نهم، یازدهم، پانزدهم، یا بیست و چندم و... درون این آسانسور یا آن آسانسور، شتابان در این راه پله یا خسته و آشفته در آن راهرو! دیگر کدام دیدار، کدام سلام و علیک و احوال پرسی کدام وقت به خیر، کدام صبح به خیر و کدام همسایگی و همراهی؟


آن روزها همسایگان درکنار هم بودند و از با هم بودن لذت می بردند و این روزها از هم روی می گردانند، آن روزها به درد هم رسیده و این روزها می بینیم که تیتر روزنامه ها شده:امان از همسایه بد ای وای پس چرا این چنین؟ چرا همسایه و همسایگی دیگر آن لطف و صفای گذشته را ندارد و در کلمات و جملاتی ناخوشایند و نازیبا با عنوان بد مطرح می شود چرا همسایه بد؟ مگر همسایه روش برقرار کردن ارتباط را نمی داند که بدخطابش می کنند مگر همسایه به حق و حقوق دیگران احترام نمی گذارد که بد خطابش می کنند مگر همسایه افراد دیگری را که با او در یک مجموعه آپارتمانی زندگی می کنند دوست ندارد که بدش می دانند و نهایتاً اصلاً چرا بد؟

 


مگر نه اینکه، ما انسان ها دلیل و برهان و منطق می دانیم؟ مگر نه اینکه ما زبان برای گفتن، گوش برای شنیدن و عقل برای اندیشیدن و تفکر داریم پس چرا از آن ها استفاده نکنیم که در اعمال و رفتارمان به گونه ای ظاهر شویم که بد خطابمان کنند؟

 

 


چرا امان از همسایه بد و چرا نه سپاس از همسایه خوب چرا نپرسیم همسایه خوب کیست؟


همسایگان خوب همسایگانی هستند که ما با آنها زندگی می کنیم همسایگانی که همچون همسایگان گذشته خوب و مهربان هستند و ما از زندگی با آن ها احساس آرامش و آسایش می کنیم همسایگان خوب ما چون همسایگان قدیمی افرادی هستند محترم، دوست داشتنی و قابل احترام که یکی از ویژگیهای خوب آنان احترام گذاشتن به مقررات ساختمان محل زندگی ما می باشد، این همسایه های خوب به موضوعات مربوط به ساختمان احترام گذاشته و در جلساتی که به منظور بررسی وضعیت ساختمان تشکیل می شود حضور فعال دارند این همسایه های خوب اول هر ماه که زمان پرداخت شارژ آپارتمانها می شود بلافاصله و در اولین فرصت شارژ خود را به مدیر ساختمان می پردازند و در همین رابطه است که صندوق مالی ساختمان ما از نظر مالی تأمین و برنامه های مربوط به نحو مطلب انجام می شود.

 


این همسایه ها، زباله های خود را با سطل به بیرون از ساختمان منتقل می کنند تا راه پله ها و راهروها و مسیرهای رفت و آمد کثیف و آلوده نشوند.

 


این عزیزان خوب و فهیم هیچگاه زباله های خود را با کیسه و بدون سطل حمل نمی کنند زیرا می دانند که چکه های ریخته شده از کیسه های زباله پله ها و راهروها را کثیف و زشت می کند.

 


ساختمان محل سکونت ما هر پانزده روز یکبار بوسیله کارگر نظافت تمیز و نظیف می گردد و همسایگان در نگهداری محیط تمیز شده ساختمان نهایت سعی و کوشش را دارند همسایه های ما، فقط در ساعاتی که برای بازی بچه ها اعلام شده اجازه می دهند بچه هایشان به حیاط بیایند و تأکید دارند که رأس ساعتی که برای پایان بازی در نظر گرفته شده به بازی خاتمه داده و حیاط را ترک نمایند تا مزاحمتی برای همسایگان دیگر نداشته باشند.

 


همسایه های با مسئولیت ما نسبت به حق دیگران احساس مسئولیت داشته و در مشاعات ساختمان مانند حیاط ـ پارکینگ ـ راهرو ـ راه پله و پشت بام و سایل اضافی نگذاشته و اتومبیل اضافی در محل پارکینگ و راهروهای پارکینگ پارک نمی کنند.

 


همسایه های خوب ما به دیگر همسایگان خود احترام گذاشته و در محل زندگی و آپارتمان خود سگ و حیوانات دیگر را نگهداری نمی کنند زیرا بخوبی میدانند که صدای سگ در محیط های آپارتمانی باعث آزار همسایگان شده و از طرفی دیگر می دانند که سگ و حیوانات دیگر محیط زندگی را آلوده کرده و باعث ناراحتی دیگران می شوند.

 


این همسایه های خوب ما در محل پارکینگ ـ فرش، موکت، پتو، اتومبیل و وسایل ازاین قبیل را نمی شویند زیرا به عواقب آن نیز آگاهی دارند، این عزیزان بهنگام رفت و آمد به ساختمان و آپارتمان های خود در های ورود و خروج را با گرفتن دستگیره های آنها به آرامی می بندند و از بهم کوبیدن آنها جداً خودداری می کنند.

 

 


از یک همسایه خوب و دلسوز و مهربان دیگر چه بگویم؟ و اینکه آنها در روز روشن چراغهای راهرو را روشن نمی کنند تا باعث مصرف بی رویه برق نشده و هزینه های برق مشترک را به خوبی مدیریت کرده باشند.

 


از دیگر خصوصیات خوب همسایگان ما اینکه رأس ساعت تعیین شده یعنی ۱۱ شب که دربهای ساختمان بوسیله مسئول شب قفل می شود پس از این ساعت هرکس که دربهای قفل شده را باز می کند وارد یا از ساختمان خارج می شود بلافاصله آنها را قفل می کند تا امنیت ساختمان دچار مشکل نشود راستی فراموش کردم بگویم که هر ماه یکی از ساکنین هر آپارتمان براساس لیست نوبت بندی عهده دار قفل کردن در بهای ساختمان است که رأس ساعت ۱۱ شب این کار انجام شده و هرکس رفت و آمد می کند با کلید مخصوص خود قفل ها را باز کرده سپس قفل می نماید تا نظم و ترتیب این برنامه همچنان پابرجا بماند. و آن گاه که زمان خواب و استراحت فرا می رسد در مجموعه ساختمانی ما از هیچ آپارتمانی و هیچ واحدی صدای بلند ضبط، رادیو، تلویزیون و همهمه و قهقه به گوش نمی رسد همه در آرامشی کامل به خوابی خوش می روند تا روز بعد را با نشاط و شادابی کامل آغاز کنند، پس فی الواقع نه امان از همسایه بد وبلکه سپاس ازهمسایه خوب که داشتنش و یافتنش شاید در این زمانه خیلی هم دشوار و سخت نباشد، البته اگر قدری حق و حقوق و حدود یکدیگر را بشناسیم و به آن احترام بگذاریم.

 

 

 

   احمد نساجی

برگرفته از: روزنامه اطلاعات
گردآوری و تنظیم:گروه اجتماعی پرشین پرشیا
www.persianpersia.com/social

مروری بر دیگر مطالب 'شهر و زندگی شهری'



تازه های شهر و زندگی شهری