لوبیا سبز، خون ساز است

لوبیا سبز بومی کشور پرو است که بعدها به جنوب مرکزی آمریکا و اروپا آورده شد. امروزه آمریکا، چین، ژاپن، اسپانیا، ایتالیا و فرانسه بزرگ ترین تولیدکنندگان این گیاه در جهان به حساب می آیند. در مقایسه با لوبیای خشک، لوبیا سبز دارای پروتئین کمتر و فیبر و ماده مغذی بیشتری است.
پخت طولانی مدت باعث کاهش میزان ویتامین C در آن می شود اما میزان ویتامین A در آن تغییری نمی کند. برای حفظ ویتامین C لوبیا سبز به مدت کوتاه آن را بخارپز کنید.
کمبود آهن را در افرادی که از کم خونی رنج می برند، جبران می کند.

ویتامین K موجود در آن نقش مهمی در سلامت استخوان ها ایفا می کند و مانع بروز پوکی استخوان می شود.
این گیاه ادرارآور است و بدن را سم زدایی می کند.

برای درمان اگزما، از لوبیای آسیاب شده به صورت موضعی استفاده کنید تا خارش و خشکی پوست از بین برود.
آنتی اکسیدان موجود در آن مانع اکسیده شدن کلسترول می شود و در نتیجه از ایجاد بیماری های قلبی عروقی جلوگیری می کند.
باعث کاهش فشار خون می شود.

فیبر موجود در آن، مواد سرطان زا را از سلول های روده دفع می کند.
خاصیت ضدالتهابی آن در مقابله با بیماری های التهابی مانند آرتروز و آسم موثر است.
لوبیای سبز انرژی زا ست.

به علت دارا بودن کالری کم، برای افرادی که قصد کاهش وزن دارند، مفید است.
مصرف آن در دوران شیردهی توصیه می شود.
نفخ معده را از بین می برد و اشتهاآور است.

شدت بیماری آسم را کاهش می دهد.
برای بیماران دیابتی مفید است.

از یبوست پیشگیری می کند.

مصرف منظم آن سیستم ایمنی بدن را تقویت می کند.