mobile menu icon
responsive search icon
منوی پرتال پرشین پرشیا
لوگوی سایت پرشین پرشیا
فرهنگ و هنر
فرهنگ و هنر > هنرهای تجسمی >گوستاو کلیمت , خالق زیبایی های شگفت انگیز
هنرهای تجسمی

گوستاو کلیمت , خالق زیبایی های شگفت انگیز

کلیمت را می توان فرزند زرین جهان هنر خواند. تعجب آور نیست که نقاشی های او را همه جا می توان یافت.

 

در چهل سال گذشته اتاق های کوچک اقامت بسیاری از دانشجویان هنر تنها با نمونه ای از یکی از آثار کلیمت کامل شده است. اما درباره کلیمت چه می دانیم؟ اگر چه او بدون شک نقاش درجه یک و نامداری به شمار می رود، اما خودش گفته: «کاملا مطمئنم که آدم بخصوص و جالبی نیستم. چیز خاصی راجع به من وجود ندارد. من یک نقاش هستم که هر روز از صبح تا شب نقاشی می کند. هر کسی که می خواهد راجع به من چیزی بداند، بایستی بادقت به نقاشی هایم نگاه کند.»

 

و حالا این فرصت فراهم شده که نقاشی های این هنرمند در گالری تیت شهر لیورپول برای اولین بار به طور جامع در بریتانیا به نمایش گذاشته و دیده شوند. آثار درخشان نمایشگاه «گوستاو کلیمت؛ نقاشی، طراحی و زندگی مدرن در وین ۱۹۰۰» حتماً می توانند اطلاعات هر هنردوستی را در مورد کلیمت، از آنچه هست، بیشتر کنند. این نمایشگاه با این هدف برگزار شده که تأثیر و نقش کلیمت در نقاشی را بررسی کند و ارتباط بین هنرهای زیبا و هنرهای کاربردی را نشان دهد.

 

 

گوستاو کلیمت سال ۱۸۶۲ در حومه شهر وین به دنیا آمد. گذشته از سفرهای کوتاه گاه و بی گاه خارجی و تابستان هایی که در ییلاق کوهستانی می گذراند، او تقریباً همه عمرش را وطنش گذراند. گوستاو دومین فرزند خانواده ۹ نفری یک قلمزن طلای فقیر بود که از شهر بوهمیا در چک مهاجرت کرده بود. گرچه آنها گاهی حتی برای سال نو در خانه نان نداشتند ـ چه برسد به هدیه ـ اما آشنایی مادر خانواده با موسیقی، به گوستاو کوچک برای رؤیاهای هنرمندانه اش دلگرمی می داد.

 

خاطره فقر کودکی در تمام زندگی با گوستاو کلیمت همراه ماند. اگرچه او از نقاشی هایش پول در می آورد، اما آن فقر را به گونه ای مسحورکنند ه تغییر شکل داد و البته معتقد بود انباشتن پول، سرچشمه تهیدستی است.

 

گوستاو در ۱۴ سالگی به مدرسه هنرهای کاربردی وین رفت و سال بعد برادرش به او پیوست. این دو با دوست دیگری گروه هنری تشکیل دادند که کلیمت از طریق آن به عنوان یک نقاش دیواری و سپس یک دکوراتور درجه یک به رسمیت شناخته می شد. او دیوار و سقف بسیاری از عمومی ترین ساختمان های وین را نقاشی کرد.

 

آثاری که در گالری تیت لیورپول به نمایش درمی آید شامل آثار کلیمت در دورانی می شود که به عنوان اولین رئیس شاخه نوآور وین (نهضتی که از لحاظ سبک به آرت نووا مربوط بود) خلق کرد. این حرکت در «دوره طلایی» معروف این هنرمند، با الهام از سفرهایش به ونیز همراه شد. او شروع به خلق آثاری چون قطعات موزائیک مانند فوق العاده ای کرد که سرمایه وینی را در قالب زیبایی های فریبنده ای ریخت. فرقه وین نه تنها در نقاشی، بلکه در معماری هم پا گذاشت و با اثاثیه ساده و اشیای دکوری خیره کننده، برداشت از هنر را تغییر داد.

 

کریستوفر گروننبرگ، مدیر گالری تیت در لیورپول می گوید: کلیمت مجدداً شهرت تازه ای را تجربه می کند. او به عنوان یکی از هنرمندان شاخص قرن بیستم با رنگ های گرم خود و نقاشی های طلایی اش باز هم در کانون توجه قرار گرفته است.

 

بعضی معتقدند هنر کلیمت را تنها با درک پیش زمینه های محیط سیاسی و رویدادهای فرهنگی وین معاصرش در دوران حکومت امپراتوری اتریش مجارستان می توان شناخت. در اولین نگاه می توان کلیمت را با عادات و سنت های قابل احترام هنرمندانه سازگار دانست. وقتی در وین بود هر روز صبح قدم زنان به یک کافه می رفت، صبحانه می خورد، روزنامه می خواند و پیش از آنکه با تاکسی به آتلیه اش برود، چند کارت پستال برای دوستان و آشنایان می نوشت.

 

 

کلیمت را می توان نوعی نئوکلاسیست به حساب آورد؛ هم به نقاشی های مذهبی گرایش داشت و هم به هنر یونان و اسطوره شناسی، اما او به جای ستایش عقل گرایی یونانی ، سمت تاریک موضوع را فراخواند. کتاب «تولد تراژدی» نیچه، تأثیر ژرفی بر هنر این نقاش داشت. نویسنده در این کتاب عنوان می کند که تراژدی یونانی به واسطه موسیقی ـ که ناب ترین هنرهاست ـ رشد کرده و این موسیقی است که با عمیق ترین اجزای روان ارتباط برقرار می کند. کلیمت این تئوری هنری را اواخر دهه ۱۸۹۰ در دو نقاشی به تصویر کشید.

 

زمانی که گوستاو کلیمت مسئولیت نقاشی تالار تشریفات دانشگاه وین را برعهده گرفت، فرصتی به دست آورد تا ایده های متحولانه اش درباره هنر را بسط و پرورش دهد. او با سه نقاشی عظیم برای سقف تالار، این هدف بلندپروازانه را از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۷ به نتیجه رساند. آثاری که او برای دانشگاه وین خلق کرد، از اولین آثار هنری متحول کننده هنر قرن بیستم بودند. کلیمت همواره تحسین شده و او را در سطح شخصیت مرکزی فرهنگ وین ارزیابی کرده اند. نقاشی ها و دیگر آثار کلیمت حدود سال ۱۹۰۵ به بعد، بیش از پیش بینش رو به جلو و همراه با پیشرفت او را در هنر بروز دادند.

 

 

گوستاو، هنرمندی سودایی بود. بسیاری از آثار او به وسیله نازی ها از بین رفت؛ آثاری که آغاز تحول در هنر قرن بیستم بودند. البته در سال ۱۹۴۳ رایش سوم ،بانی برگزاری نمایشگاهی از آثار کلیمت در وین شد. اگرچه نازی ها از هنر مدرن تنفر داشتند، اما این نمایشگاه تغییر بسیار ظریف موضع آنها، حداقل در اتریش، را آشکار کرد؛ آنها کلیمت را یک نماد ملی به حساب آوردند.

 

با این حال بسیاری از آثار این نقاش از کلکسیون مجموعه دار او به جایی دیگری منتقل شده و سرانجام سوزانده و خاکستر شدند.آنچه که از او برجای مانده، قابل توجه و البته گران قیمت است. دو سال پیش مالک نیوگالری در نیویورک ـ که دربرگیرنده مجموعه ای از آثار هنری آلمانی و اتریش است ـ یکی از پرتره های اثر کلیمت را به بهای بیش از ۶۸ میلیون پوند خرید که در زمان خودش رکورد فروش آثار هنری را شکست. فراتر از کلیمتی که هر کسی می شناسد، کلیمت دیگری قرار دارد؛ هنرمندی که سال ها جلوتر از پیکاسو و ماتیس بود، ویران کننده سنت ها و عادات و خالق زیبایی های شگفت انگیز.

 

 

   فرزانه فخریان

گردآوری و تنظیم:گروه فرهنگ و هنر پرشین پرشیا
www.persianpersia.com/artandculture

منبع:همشهری آنلاین

Monday 18th of July 2011 00:17:48_______۱۳۹۰-تير-۲۷

مروری بر دیگر مطالب 'هنرهای تجسمی'



تازه های هنرهای تجسمی