mobile menu icon
responsive search icon
منوی پرتال پرشین پرشیا
لوگوی سایت پرشین پرشیا
فرهنگ و هنر
فرهنگ و هنر > موسیقی > مصاحبه ها >رضا یزدانی:روزی اصغر فرهادی موسیقی می شوم

رضا یزدانی:روزی اصغر فرهادی موسیقی می شوم

بخش:مصاحبه ها

برای این قرار گفت وگو، ۳ بار روز و ساعت را تغییر دادیم. هر بار قرار می گذاشتیم و هر بار هم کمی قبل از قرار معلوم می شد که رضا یزدانی اجرایی دارد یا کاری برایش پیش آمده...


روز قرار چندان مطمئن نبودم مصاحبه انجام شود و سرشلوغی او اجازه دهد اما با کمی تاخیر، این اتفاق افتاد. همین شد که به جای تمام سوال های ساده و سرراست که می شود اول گفت و گو پرسید، همه چیز را با همین سرشلوغی شروع کردم؛ سرشلوغی ای که حتی روز کاغذ هم معلوم است و کافی است نگاهی به برنامه های اجرای کنسرت در تابستان و پاییز، اکران یک فیلم و انتشار یک آلبوم بیندازیم.


زندگی شما همیشه اینقدر شلوغ است؟


بله، تقریبا هر روز اینقدر شلوغ است.


این شلوغی همیشه همین طوری بوده یا تازگی ها گرفتارش شدید؟


۴ ۳ سالی است که سرم شلوغ تر شده اما من بیکاری را اصلا دوست ندارم و نمی توانم بیکار بنشینم. مدام یا در استودیو هستم یا مشغول تهیه ویدئو یا خواندن فیلمنامه و... طبیعتا وقتی من این طور کار می کنم، همیشه آدم هایی هستند که برای کار سراغ من بیایند و این چرخه ثابت می ماند.


یعنی هر روز هفته برنامه همین است؟


بله، من از صبح که بیدار می شوم، البته من صبح بیدار نمی شوم، از ظهر و بعد از صبحانه دنبال کارهایی که باید انجام بدهم می روم و تا نیمه های شب درگیرم و دوباره این برنامه تکرار می شود.


برنامه ریزی هم دارید؟


هفتگی است. به جز تایم کنسرت ها که از قبل معلوم می شود، بقیه برنامه ها هفتگی است.


آن وقت اتفاق ناگهانی مثل جشنواره مقاومت را که شب قبلش به شما خبر دادند، چطور انجام می دهید؟


دیگر مجبور می شوم تغییری ایجاد کنم. اینطور برنامه ها را اگر بتوانم، می روم. اگر نه، کنسلش می کنم.


این جشنواره حاشیه زیاد داشت، چرا کنسلش نکردید؟


دعوت کردند دیگر. من هم کار ملی میهنی و برای شهدا زیاد داشتم، یک جورایی هم من تنها کسی بودم که هر ۳ کارم توی این جشنواره با موضوع جشنواره یکی بود. بقیه بچه ها یک کار با موضوع جشنواره داشتند و ۲ کار دیگر را با موضوعی متفاوت خواندند. برای همین هم شب قبل برای اختتامیه از من دعوت کردند و من هم رفتم.


قبل از این ۴ ۳ سال که آنقدر سرتان شلوغ نبود، جزو خواننده هایی بودید که چند سال یکبار آلبوم می دادید، چه اتفاقی این روند را عوض کرد؟


واقعا قبل از این ۳ سال، خواننده ای بودم که هر ۳ سال یکبار آلبوم می دادم. دلیل اینکه آنقدر طول می کشید هم این بود که سخت مجوز می گرفتم، دیر مجوز می رسید و آلبوم ها هم دیر می شد، اما الان دیگر راحت مجوز می گیرم و کارها را هم سریع تر انجام می دهم. دلیل دیگرش هم این است که من الان با یک تیم کار می کنم و این کارها را سریع تر می کند. مثلا الان برای آلبوم جدیدم، ۱۸ قطعه آماده دارم و داریم تصمیم می گیریم که چطور ۴ قطعه آن را حذف کنیم. در این کار یکسری ترانه دارم که ملودی هایشان هم آماده است و یکسری ترانه که باید برای آنها ملودی بسازم. همه اینها هم کارهای آلبومم را سریع تر می کند و هم سرم را شلوغ. آلبوم جدیدم یک سال و نیم است که در حال آماده سازی است، یعنی دقیقا همان زمانی که آلبوم قبلی را به بازار دادم، بچه های تیم روی تنظیم این آلبوم کار را شروع کردند. کارم فشرده است اما من تصمیم گرفتم که سالی یک آلبوم بیرون بدهم.


چرا چنین تصمیمی گرفتید؟


به خاطر قراردادهای کنسرتم، من سالی نزدیک به ۱۵ اجرا در تهران دارم و برای اجرای چنین حجمی از اجرا در تهران، باید آلبوم تازه بیرون بدهی. برای اینکه طرفدارها از تو می خواهند و به محض اینکه ۶ ماه از بیرون آمدن یک آلبوم می گذرد، شروع می کنند به درخواست برای آهنگ جدید. می گویند ما نمی توانیم یک سال صبر کنیم.


یعنی همه این سختی ها را برای مخاطب تحمل می کنید؟


هم مخاطب، هم کنسرت هایم و هم اینکه الان پر از انرژی برای کار کردن هستم.

 

این انرژی از کجا می آید؟


مخاطبم زیاد شده، تیراژم بالا رفته، سالن های کنسرتم سریع پر می شود و من همه اینها را دوست دارم و انرژی می گیرم تا به چیزی که مخاطب می خواهد برسم. یک زمانی اگر مخاطب کم باشد، می گویی خوب استراحت می کنم، مثلا می روم کیش و یک ماه از کارها فارغ می شوم.


واقعا؟! مخاطبتان کم شود نگران نمی شوید و به استراحت و سفر می روید؟


طبیعتا وقتی مخاطبم کم شود به این فکر می کنم که چه اتفاقی افتاده که اینطور شده و حالا باید برای آن چه کار کنم و چه راه حل هایی دارم اما خدا را شکر الان در حال سیر صعودی هستم و تصمیم هم ندارم که نزول کنم. الان پر از ایده، حس های جدید، ملودی و... هستم. الان آلبوم تازه ام با آلبوم های قبلی ام متفاوت است، مثل «خاطرات مبهم» که با بقیه فرق داشت. من این تجربه کردن را دوست دارم. این کار جدید، آزمون و خطا و... را دوست دارم.


برای همین است که مسیر کاری شما آنقدر در این ۸ سال عوض شده؟


بله، ببینید ۲ آلبوم اول من، مخاطب های خاص جذب کرد و خیلی هم خوب بود اما من به یک جایی رسیدم و دیدم که مخاطب خاص خیلی خوب است، اما باید به فکر مخاطب عام هم بود و آنها را هم جذب کرد. در آن ۲ آلبوم اول، مردم به من نزدیک شدند و من از آلبوم «ساعت ۲۵» به این نتیجه رسیدم که با حفظ تمام خط قرمزهایی که دارم، باید خودم را به مردم نزدیک کنم.


آن خط قرمزها چی هست؟


دوست ندارم شیش و هشت بخوانم، یا ترنس یا... دامبول و دیمبول دوست ندارم. کارهای عام تر برای من باید شبیه «میعادگاه»، «کی فکرش رو می کرد»، «من تو خدا هر سه» باشد. یا مثلا نوستالژی همیشه باید باشد.


دغدغه های شما هم عوض شده؟ به هرحال هر خواننده ای ترانه ای را می خواند که به موضوع آن فکر کرده، با این تغییر، آنها هم تغییر کرده؟


هر چیزی که به آن اعتقاد دارم را می خوانم و تا امروز پیش نیامده که ترانه ای را بخوانم که اعتقادی به آن ندارم. از زمانی که شروع به کار کردم، تعریفی داشتم؛ آن هم این بود که کار اشتباهی نکنم و ترانه اشتباهی را نخوانم. زمانی که ترانه «برج» را خواندم، اتفاق این طور بود که روبروی خانه یغما گلرویی را خراب کرده بودند و برج می ساختند، من هم داشتم به همین فکر می کردم که روبروی خانه ام برجی است که تمام نور را گرفته و هیچ کجای دنیا این اتفاق نمی افتد. آن موقع که یک ۱۴ طبقه زدند، الان یک ۳۰ طبقه زده اند. یا مثلا در خیابان جردن می دیدم که این جوان ها علاف توی این خیابان می گردند و شماره می دادند و... من هم «جردن» را خواندم.


اما الان انگار این دغدغه هایتان خیلی کم شده؟


این هم دلیل دارد، الان اگر نگاه کنید، همه در حال اعتراض اند. انگار که اعتراض خیلی دم دستی و لوث شده. در چنین شرایطی برای چی من باید اعتراض کنم؟! من سال ۸۲، «مش رمضون» را خواندم و الان در کنسرت ها اولین چیزی که داد می زنند و از من می خواهند همین «مش رمضون» است. ۱۰ سال گذشته، اما همین نشان می دهد که آن اعتراض هم زمانش، هم ترانه اش، هم ملودی اش و... درست بوده اما الان به نظرم اعتراض کار درستی نیست. برای اینکه گم می شود.


پس الان دوست دارید درباره چی حرف بزنید؟


دوست دارم بگویم که «دنیا را آب می بره، پاشو پاشو از خواب». دلم می خواهد بیشتر از اینکه به زمانه اعتراض کنم، به آدم ها و سکونشان اعتراض کنم. حتی به نظرم یک عاشقانه ای مثل «ادامه بده» که می گوید: «اما فقط ادامه بده این روزهای هولناک را...» کافی است. تا اینکه حالا بیایم و تعریف کنم که اینطور شده یا آنطور شده و... الان اینطور به اعتراض و کار اجتماعی نگاه می کنم.


و آن وقت فکر می کنید ۱۰ سال دیگر، چه کاری از شما در کنسرت ها درخواست زیاد دارد و ماندگار شده؟


اصلا نمی توانم پیش بینی کنم. چند روز پیش یک نفر از من پرسید از خواندن کاری پشیمان هستی و هرچقدر فکر کردم دیدم نه. من فقط امیدوارم آن ۱۰ سال دیگر از خواندن هیچ کاری پشیمان نباشم و همین سوال را همین طور جواب بدهم.


چطور این کار را انجام دادید؛ همین که پشیمان نیستید؟


کار عجیبی نیست، آدم باید فقط هوشیار باشد. نمی گویم من آدم هوشمندی هستم، اما فهمم در این حد است، همین که بدانم که چه چیزی را بخوانم و چه چیزی را نه.


در بازه زمانی که شما ناگهان پرطرفدار شدید، در این ۸ سال، آدم های زیادی از جاماندن و توقف و... حرف زدند اما درباره شما این طور نیست، شما هم تعداد آلبوم هایتان بالا رفته، هم کنسرت ها و....


ببینید من از همان نسل اول خوانندگان بعد از انقلابم، خیلی ها را دیدم که آمدند و رفتند. برای همین می دانم که رمز بودن چیست، برای این سال ها و این اتفاق ها فقط می توانم همین را بگویم.

 

این رمز بودن چیست؟


این را باید حس کرد، اگر بخواهم آن را به واژه بیاورم، این طوری تعریف می شود که نباید تکرار کنی. نباید به تکرار بیفتی و مهم تر از همه اینکه کار کنی. من هرروز در حال کارم. با خانواده ام مشکل دارم، برای اینکه به خاطر کار زیاد به آنها نمی رسم اما با خودم فکر می کنم که رسالتی دارم مهم تر از اینکه وقت بیشتری برای خانواده ام بگذارم.


فکر نمی کنید، پشیمان می شوید؟


اصلا، من با کارم زندگی می کنم و آن را دوست دارم. از اینکه خلق کنم، سیرصعودی داشته باشم و در چارچوب خودم کارهای نو و تازه داشته باشم، لذت می برم. خیلی ها از من می پرسند که چرا چارچوب هایت را برنمی داری و جواب می دهم که چرا باید این کار را بکنم، یک نفر مثل مهران مدیری هست که سال های سال با چارچوب خاص موفق شده، دلیلی برای تغییر چارچوب نیست و به نظرم کسی موفق است که در همان چارچوب خودش نوآوری و تازگی داشته و موفق باشد.


آن وقت از این زندگی که در کار غرق است، خسته نمی شوید؟


نه اصلا، شاید یک وقت هایی از لحاظ فیزیکی خسته شوم، اما ذهنی اصلا. از لحاظ ذهنی گاهی وقت ها ممکن است که دچار ایست شوم، اما آن هم رد می شود.


برایش چه کار می کنید؟


هیچ، اجازه می دهم خودش بگذرد. مثلا ۳ ۲ روز می نشینم و فیلم می بینم تا خودش برود.


ناامید هم می شوید؟


اصلا، من اصلا ناامید نمی شوم.


یعنی حتی آن روزهایی که به شما مجوز نمی دادند هم ناامید نمی شدید؟


نه، آلبوم «پرنده بی پرنده»، ۱۸ ماه در ارشاد بود. خیلی از دوستان من به خاطر یک ماه، ۲ ماه، از ایران رفتند، اما می خواستم که توی همین ایران آلبومم را منتشر کنم و دلم نمی خواست که بگذارم و بروم و جای دیگری بخوانم.


چطور صبر کردید؟


صبر کردم، بلدم که این داستان را بگذرانم. در چنین موقعیت هایی سراغ چیز دیگری می روم، مثلا ۴۰ روز به تئاتر می روم یا یک تحقیق می کنم درباره یک ژانر سینمایی مثلا نوآر و... خودم را سرگرم می کنم.


آن کافه ای که افتتاح کردید هم برای همین بود؟


آن تعطیل شد.


چرا؟


صاحب ملک آدمی بود که اصلا تفکرات فرهنگی نداشت و نتوانستم با او کنار بیایم. حالا قرار است با دوستان سینمایی ام، جایی دیگر کافه ای بزنیم اما داستان کافه اصلا این نیست که من بخواهم از چیزی فرار کنم. همیشه دوست داشتم که با آدم های آشنایم، جایی بنشینم و جمع شوم که دوستش دارم، موزیک موردعلاقه مان پخش شود، محصولات فرهنگی در آن فروخته شود و کسی که وارد آن می شود احساس کند که وارد جای متفاوتی شده.


پس ربطی به درگیری های ذهنی نداشت؟
 


اصلا، دقیقا وسط سرشلوغی هایم این کافه را زدم. اصلا چند سالی است که دیگر از این درگیری ها هم ندارم، بعد از «هیس» دیگر واقعا مشکلی ندارم. آن ۲ آلبوم اولم مشکل خاصی نداشت، فقط مشکل ارشادی ها این بود که با سبک جدیدی روبرو شده بودند و نمی توانستند درکش کنند، می گفتند این چرا اینطور می خواند؟! بعد هم دیگر هم من تغییراتی دادم و هم آنها آرام آرام متوجه شدند که خیلی هم عجیب نیست.


حالا قرار است چه اتفاقی در زندگی شما بیفتد که کمی از این کار کردن کم کنید؟


اگر جای اصغر فرهادی باشم، این کار را می کنم. یعنی بروم و گرمی موسیقی را بگیرم و بتوانم آلبوم انگلیسی زبان منتشر کنم. می خواهم جهانی شوم.


فکر می کنید چقدر دیگر به آن برسید؟


هیچ تصوری از آن ندارم، فقط کار می کنم. من نه آدمی هستم که به گذشته ام فکر کنم و نه آینده. به همین دلیل حافظه تاریخی خیلی بدی دارم.


چه بامزه، این همه ترانه نوستالژیک خوانده اید و آن وقت اصلا به آن فکر نمی کنید؟!


بله.


مگر می شود؟!


ممکن است من ناراحت باشم که چرا فضای لاله زار، بورس برق شده، اما اینکه الان فکر کنم که آن نادری برگردد، در کلام است.


اینها با هم تناقض ندارد؟


می تواند تناقض داشته باشد. این ترانه ها را برای کسانی می خوانم که این نوستالژی و خاطره بازی را دوست دارند اما این خاطره بازی فقط برای همان زمانی است که این ترانه را می خوانم. حالا ممکن است مثلا یک روزی توی کمدم، نوارهای قدیمی ام را پیدا کنم و با خودم فکر کنم که یادش بخیر اینها را در یک سفر شمال در اتوبوس گوش دادم اما فقط همین.


پس به گذشته فکر می کنید.


بله، فکر می کنم اما هیچ وقت حسرتش را نمی خورم. دوست دارم حال کنم با گذشته. اصلا حسرت نمی خورم یا ناامید نمی شوم، چون اینها را دوست ندارم. حتی مشکلاتم را هم سریع فراموش می کنم، چون دوست ندارم که گرفتار حسرت، ناامیدی و... شوم. شاید برای همین است که سریع فراموش می کنم و کلا همه چیز یادم می رود.


در این همه فراموشی فقط به کار فکر می کنید؟


بله.


آن وقت اگر یک روزی دخترتان از این همه کار شما شکایت کند، ناراحت نمی شوید؟


فکر نمی کنم که هیچ وقت این اتفاق بیفتد چون اجازه نمی دهم که آب در دلش تکان بخورد. دخترم الان معلم پیانو، شنا و انواع و اقسام چیزهایی که بخواهد پیشرفت کند را دارد. سعی می کنم هر ۳ ۲ ماه یکبار با او ۴ ۳ روز سفر بروم و کنارش باشم. به غیر از اینها، آن حسی که همیشه روز اول کنسرت ها روی صندلی مقابلم می نشیند و کار را می بیند، از او می گیرم.


خودتان به او موسیقی را یاد نمی دهید؟


پیش آمده که در حال تمرین است و به او بگویم که اشتباه زده یا نه. یا من آهنگی می زنم و بگوید چه خوب است و یادش بدهم... بالاخره دختر آدم است و هیچ چیز عزیزتر از او در زندگی نیست اما می دانم که وقتی به کنسرت هایم می آید، آن نگاه رضایت را از تمام آن همه کار کردن، در او می بینم.

نازنین متین‌نیا

برگرفته از: salamatiran.com
گردآوری و تنظیم:گروه فرهنگ و هنر پرشین پرشیا
www.persianpersia.com/artandculture

مروری بر دیگر مطالب 'مصاحبه ها'



تازه های مصاحبه ها