Friday 25th of July 2014 | امروز ۱۳۹۳-مرداد-۰۳

rss

|پرتال فرهنگی اجتماعی پرشین پرشیا! | در باره ما | تماس با ما | تبلیغات

persianpersia.com

 

 

 


فرهنگ و هنر > سینما > سینمای ایران >سینمای ایران دیگر لوطی ندارد/گفت وگو با بازیگر پیشکسوت سینما

فرهنگ و هنر

Custom Search جستجو در پرشین پرشیا با گوگل

 

 

 

تازه های فرهنگ و هنر



نظر جالب شراره رخام در مورد ستایش و بازیگر زن این سریال



 ● کنسرت حسین علیزاده در اهواز/مرداد 93

 ● محمد معتمدی و خواننده اسپانیایی در اتریش به صحنه می‌روند

 ● ابراز انزجار كارگردان «سكوت بره‌ها» از آدمكشی اسراييل

 ● حمید عسکری خواننده پاپ: تقلید بخشی از هنر است

 ● مارکس به روایت سید جواد طباطبایی

 ● 10 دیالوگ برتر زنده یاد خسرو شکیبایی

 ● سه داستان دیگر از سلینجر منتشر شد

 ● شاهنامه مصور «دموت» شاهکاری که پاره پاره شد+عکس

 ● واکنش نیکی کریمی به کشتار غزه

 ● ستاره های زن پولدار و موفق+تصاویر

 ● لیلا برخورداری از کار,بازیگری و تفریحاتش میگوید

 ● مهراب قاسمخانی و بدترین‌های زندگی‌اش,از بدترین ترس تا...

 ● مهتاب کرامتی در مقام تهیه‌کننده مسابقه بدلکاری

 ● دلنوشته مهران مدیری برای زنده یاد «خسرو شکیبایی»

 

 

 

 


سینمای جهان


تام کروز و افول یک ستاره بزرگ سینما

جدیدترین تصاویر از «کمپ ایکس ری»/ پیمان معادی و کریستین استوارت به گوآنتانامو رفتند

صد فیلم محبوب تاریخ سینما به انتخاب نشریه سینمایی هالیوود ریپورتر

10 واقعیت جالب در مورد بروس لی,سینما و زندگی او

110 چهره تاثیرگذار تاریخ سینمای جهان را ببینیم

 

 

 

تازه های سبک زندگی



آموزش فرکردن مو درخانه و انواع فر+تصاویر



 ● چگونه در کار و زندگی خوش شانس باشیم؟/شانس چیست؟

 ● جدیدترین چیدمان و دکوراسیون اتاق نشیمن 2014 مدرن و شیک+عکس

 ● چگونه از کپک زدن آبلیمو و آبغوره در شیشه جلوگیری کنیم؟

 ● تمیز کردن نقره و طلا و جواهرات/برطرف کردن گودی فرش

 ● نکاتی مفید برای تازه عروس‌ها در خانه داری

 ● استفاده از سیب زمینی در خانه و خانه داری

 ● ۷ شوینده بدون عارضه طبیعی برای شستن ظرفها و شیشیه

 ● استفاده از قهوه در خانه و خانه داری

 ● ۵ شیوه برای استفاده و مراقبت از شمع و شمعدان

 ● ست کردن لباس شب به سبک Anjelina Jolie ,شیک و مجلسی+تصاویر

 ● سوالاتی مهم برای دخترانی که می خواهند با مردان سن بالا ازدواج کنند!

 ● هنگام شنا چگونه در دریا غرق نشویم؟

 ● نکات مهم دوران عقد که مجردها نمی دانند!

 ● خانم ها چه مردانی را می پسندند؟

 

 

 


آخرین های سایت


نظر جالب شراره رخام در مورد ستایش و بازیگر زن این سریال



کنسرت حسین علیزاده در اهواز/مرداد 93



محمد معتمدی و خواننده اسپانیایی در اتریش به صحنه می‌روند



ابراز انزجار كارگردان «سكوت بره‌ها» از آدمكشی اسراييل



حمید عسکری خواننده پاپ: تقلید بخشی از هنر است



مارکس به روایت سید جواد طباطبایی



10 دیالوگ برتر زنده یاد خسرو شکیبایی



سه داستان دیگر از سلینجر منتشر شد



شاهنامه مصور «دموت» شاهکاری که پاره پاره شد+عکس



واکنش نیکی کریمی به کشتار غزه



آموزش فرکردن مو درخانه و انواع فر+تصاویر



چگونه در کار و زندگی خوش شانس باشیم؟/شانس چیست؟



 

 

 

 

 

 

سینمای ایران

Sunday 28th of April 2013 21:51:55 ________ ۱۳۹۲-ارديبهشت-۰۸

سینمای ایران دیگر لوطی ندارد/گفت وگو با بازیگر پیشکسوت سینما

 


دهه ۷۰، ماه عسل سینمای ایران با فیلم های اکشن بود، بعد از پایان جنگ و به حاشیه رفتن نسبی فضای فیلم های جنگی، حماسی و ژانر دفاع مقدس و تا قبل از ظهور فیلم های عشقی و دختر ـ پسری در دهه ۸۰، فیلم های مواد مخدری و اکشن بود که در دهه ۷۰ روزهای اوج خود را می گذراند.

 


دهه ۷۰ با این مختصات، حلقه واصلی بود که دهه ۶۰ ارزشی را به دهه ۸۰ سراسر عشقی(!) وصل می کرد. حسن رضایی یکی از شمایل و شاخص های این دوره از سینمای ایران است.
 

قبل از دیدار فکر می کردم با همان چهره سمپاتیک و شمایل هیجان آلودی روبه رو شوم، اما حسن رضایی امروز تقریبا هیچ شباهتی با چهره سابق ندارد؛ موسپیدی موقر، آرام و کمی غمگین.

 


او حالا اوقات بازنشستگی را در آستانه هفتاد و چهار سالگی به تنهایی در منزلش می گذراند و عجیب این است که حسن رضایی حالا کمی هم به مارتین اسکورسیزی کارگردان مشهور هالیوودی شبیه است، متن این گفت وگو را از نظر می گذرانید.

 


آقای رضایی! خودتان می دانید الان خیلی به مارتین اسکورسیزی شباهت پیدا کرده اید؟

 


بله، خیلی از دوستان و اطرافیان هم همین را می گویند. این شاید از تقدیر عجیب من در سینما باشد که حالا شبیه اسکورسیزی شده ام! این چیزی نیست که به عمد اتفاق افتاده باشد، البته ترجیح می دهم همیشه شبیه خودم باشم نه شخص دیگر، من سعی کرده ام حتی اگر دو دقیقه هم در فیلمی نقش بازی کرده باشم، خودم باشم، به اصطلاح امضایم را پای بازی هایم بگذارم. اگر هنوز هم مردم مرا می شناسند و لطف دارند، به همین علت بوده است.

 

 


۱۰ سالی است که شما کار نمی کنید. تقریبا از سال ۱۳۸۰ به این طرف از شما هیچ کاری ندیده ایم؛ دلیلش چیست؟

 


اگر بخواهم خیلی ساده بگویم، دلیلش این است که هیچ پیشنهاد خوبی به من نشده است. کارهای پیشنهادی ضعیف و کلیشه ای بوده است. خیلی از مردم وقتی مرا می بینند، همین سوال شما را می پرسند و جواب من هم همین است.

 

 


در این ۱۰ سال چند کار به شما پیشنهاد شد که قبول نکردید؟

 


در این ۱۰ سال، بیش از ۶۰ فیلمنامه به من داده اند، اما هیچ کدام به نظرم مناسب نبوده و قبول نکردم.

 

 


آخرین کاری که به شما پیشنهاد شد، چه بوده است؟

 


آخرین پیشنهاد دو ماه پیش بود که شخصیت یک آدمکش حرفه ای بود و در واقع هیچ کسی را نکشته بود! البته از قصه خوشم آمد، اما گروه سازنده آن وضع مالی خوبی نداشتند و نتوانستیم به توافق برسیم.

 

 


شما از ابتدا این رویکرد را داشتید؟ یعنی قبلا هم به همین شیوه کار می کردید؟ یعنی همیشه نقش ها را انتخاب می کردید یا هر نقشی که به تیپ شما می خورد و پیشنهاد می کردند معمولا قبول می کردید؟

 


قبل از انقلاب این طور نبود، یعنی معمولا نقش هایی را که پیشنهاد می کردند، قبول می کردم، اما بعد از انقلاب نقش هایم را انتخاب می کردم.

 

 


چند فیلم در سینمای ایران بازی کرده اید؟

 


۱۵۰ تا.
 

 

 

پرکارترین سال کاری شما بعد از انقلاب چه سالی بود؟


سال ۱۳۷۰ با چهار فیلم.

 

 

 


چه فیلم هایی بودند؟


فیلم «آبادانی ها» به کارگردانی آقای کیانوش عیاری که برای آن نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شدم.

 

 

 


و سه فیلم دیگر سال ۷۰ شما؟


فیلم های بندر مه آلود، قافله و دایان باخ.

 

 

 


شما هم مثل خیلی از بازیگران از جشنواره فجر گله دارید که چرا آنچنان که باید در این جشنواره دیده نشده اید؟


من دو بار برای فیلم های کژدم و آبادانی ها نامزد شدم، اما متاسفانه هیچ وقت مرا در جشنواره فیلم فجر ندیدند؛ نه مرا و نه خیلی از بازیگران را.

 

 

 


ولی در جشنواره فیلم لوکارنو ( ۱۹۹۲) برای فیلم آبادانی ها از شما قدردانی شد.


بله همین طور است، ولی اینجا و در مملکت خودمان این طور نشد و من هنوز دلیلش را نمی دانم.

 

 

 


خودتان فکر می کنید چرا جشنواره فیلم فجر شما را ندیده است؟


دلایلش را شاید نشود گفت، شاید صلاح ندیدند، به هر حال سلیقه ای است، شاید هم واقعا حق کشی شد، فقط می توانم بگویم جشنواره فیلم فجر از مشکل عمیق دولتی بودن و مصلحت سنجی های بی دلیل رنج می برد. تا این مشکل و فاصله حل نشود، جشنواره فجر به آن اعتبار اصلی و واقعی خود به عنوان آیینه سینمای ایران نمی رسد.

 

 

 


اگر کسی به شما لقب «کتک خور سینمای ایران» بدهد، ناراحت می شوید؟


نه ناراحت نمی شوم، ولی کتک خور سینمای ایران هم نیستم.

 

 

 


اما خیلی از مردم شما را با این نقش می شناسند.


کتک خوری هم یک نوع شغل است، اگر در فیلمی اکشن نباشد، آرتیست هم نمی تواند آرتیستی اش را بکند.

 

 

 


یعنی اکشن از نظر شما جزء ذات سینماست؟


دقیقا، یک آرتیست که فقط نمی تواند راه برود و صحبت کند. من اکشن کار باید باشم که موقعیت های جذاب برای او ایجاد کنم و سینما بدون اکشن لطفی ندارد.

 

 

 


شما در بدلکاری هم سابقه دارید؟


برای دیگران خیر، اما برای خودم انجام دادم. دوست نداشتم برای دیگران بدلکاری انجام دهم.

 

 

 


همدوره ای های شما چه کسانی بودند؟


خیلی از آنها فوت کردند مثل یدی، فیروز، بیک. آن زمان من مربی کشتی کچ بودم و اولین بدلی هم که کار کردم برای آقای رضا صفایی بود که قرار بود آقای صارمی از کوه بیفتد. به من گفتند هیچ کس نمی تواند این حرکت را انجام دهد، اما من گفتم کاری ندارد و آن اولین بدلی بود که جای فرد دیگری کار کردم و بعد از آن هم برای دیگران انجام ندادم. اولین بار که فیلم بازی کردم سال ۴۲ بود که مسابقه داشتیم. آقای رحیم روشنی دیدند و از من خواستند که در فیلمشان بازی کنم.

 

 

 


اولین دستمزدتان چقدر بود؟


فکر می کنم ۱۵۰۰ تومان.

 

 

 


بیشترین دستمزدی که گرفتید برای کدام فیلم بود؟


نگویم بهتر است.

 

 

 


خطرناک ترین بدلکاری که برای خودتان انجام دادید چه بوده است؟


خطرناک ترین تجربه ای که دارم، در فیلم کژدم بود. از تله کابین توچال و فاصله شش متری قرار بود به زمین بپرم. ناگهان برق رفت و بین زمین و آسمان گیر کردم؛ البته بسختی این کار را انجام دادم و فیلمبرداری شد و در نهایت آقای کیانوش عیاری و دستیارش آقای مسعود بهنام مرا بالا کشیدند.

 

 

 


شما در سینما یک فن مخصوص خودتان هم دارید؟ قضیه این فن چیست؟


بله فن مخصوصی که من از آن در بسیاری از فیلم ها استفاده کرده ام و ندیده ام شخص دیگری آن را بلد باشد، این است که می توانم بدون استفاده از دست، پا یا حتی تکیه گاه ناگهان از جایم جهش کنم. در ژیمناستیک به این فن اسکلوپکا گفته می شود.

 

 

 


خطرناک ترین یا بدترین سانحه ای که طی کار برای شما پیش آمده چه بوده؟


بدترین اتفاق سر صحنه فیلم «دو نیمه سیب» در سال ۱۳۶۹ بود که تصادف شدیدی کردم و در بیمارستان بستری شدم. یکی از عوامل فیلم داخل استخر خالی افتاد و لگنش شکست. من و آقای عیاری او را به بیمارستان بردیم، چند روز گرفتار مداوای این دوست عزیز بودیم. بعد از دو شب بی خوابی در حالی که خیلی خسته بودم، داشتم به سمت دفتر می رفتم که از شدت خستگی پشت فرمان خوابم برد و با یک درخت تصادف شدیدی کردم و بیهوش شدم و کسانی که ماشینم را بعد از تصادف دیده بودند، باور نمی کردند که زنده مانده باشم.

 

 


پرسشی که همیشه برایم وجود داشت، این است که درصحنه های اکشن زمان رد و بدل شدن ضربات یک صدایی شنیده می شود، یک افکت مخصوص، شبیه صدای پووف، ظاهرا فقط در صحنه های بزن بزن در سینمای ایران هم وجود دارد و نمونه خارجی ندارد، قضیه این صدا چیست؟ واقعا هنگام ضربه زدن که این صدا ایجاد نمی شود؟


خیر. هنگام صدابرداری یک افکت گذاشته می شود و بعد میکس می کنند.

 

 

 


شما با این صدا گذاری موافقید؟ فکر نمی کنید کار را مصنوعی می کند، چون صدایی غیرواقعی است.


بله، موافق هستم؛ چون اگر این افکت نباشد آن ضربه هیچ تاثیری بر مخاطب نمی گذارد، منظورم این است که این صدای مخصوص است که باعث می شود حس وحال خطرناک بودن به بیننده منتقل شود.

 

 

 


در دهه ۶۰ یا ۷۰ مردم که صحنه های اکشن می دیدند در سینما کف می زدند، سوت می کشیدند، به نظر شما چه شده که الان این اتفاق ها کمتر پیش می آید؟


فکر می کنم در دهه ۶۰ و ۷۰ رونق سینمای ایران بیشتر بود، قصه ها و فیلم ها طوری بود که مردم دوست داشتند و با آنها ارتباط برقرار می کردند.الان سطح فیلم ها با بیننده خیلی فاصله پیدا کرده، ولی علتش را نمی دانم.

 

 

 


شما به عنوان مدیر پخش یک موسسه سینمایی فکر می کنید این وضع چه دلیلی دارد؟


فکر می کنم به دلیل نوع قصه ها باشد، چون همه تکراری، کلیشه ای و یکنواخت شده، تمام یک فیلم را یک دختر و پسر گرفته، انگار که در زندگی واقعی ما بجز یک دختر و پسر، هیچ داستان و قصه و جذابیت دیگری وجود ندارد، مخاطب هم این را پس می زند، از نظر اکشن هم اگر اکشنی هم وجود داشته باشد، خیلی جاندار نیست و سردستی انجام می شود.

 

 

 


بهترین کارگردان اکشن از نظر شما چه کسی است؟


کارگردانان زیادی داریم که به اکشن اهمیت ویژه ای می دهند، اما در سینمای ایران چند نوع اکشن خاص داریم، مثلا آقای مسعود کیمیایی در کارهایش اکشن دارد، اما به طور ظریف، لطیف و شاعرانه که معمولا از حد چاقو خوردن و خون ریزی فراتر نمی رود، نوعی اکشن داریم که اکشن طنز است و بیننده با آن ارتباط خوبی برقرار می کند، اما کارگردان برای این نوع اکشن کم داریم، شاید فقط آقای وحیدزاده است که گاهی از این نوع استفاده می کند، آقای فخیم زاده هم در اکشن های پلیسی خوب کار می کند، همین طور آقای صفارزاده و آقای شفیع آقا محمدیان.

 

 

 


در باره آن نوع اکشن خشن که در دنیا هم طرفدار زیادی دارد، نظرتان چیست؟ این که ما اکشن بسیار خشن نداریم، خوب است یا بد؟ به نظر شما به عنوان یک پیشکسوت کار اکشن، اضافه شدن این نوع اکشن نمی تواند باعث جذب مخاطب در سینما شود؟


فکر می کنم این نوع اکشن خشن و شدید برای سینما و جامعه ایرانی خوب نیست، ما قبل از انقلاب از این اکشن ها زیاد داشتیم، مانند فیلم هایی که مرحوم صامت می ساخت.

 

 

 


یک پرسش دیگر در همین زمینه، این ضربات مشت و لگد که در فیلم های اکشن وطنی زده می شود، واقعی است؟ چه تکنیکی برای ضربه زدن و آسیب ندیدن وجود دارد؟


خیر، این ضربات همگی مصنوعی است، به همین دلیل هم باید استادانه انجام شود که هم رد شود و هم برخورد نکند.

 

 

 


شما از سال ۱۳۳۸ وارد سینما شدید، درست است؟ یعنی می شود نزدیک به ۵۴ سال سابقه هنری، درست است؟


ورودم در همین سال بود. در سال ۳۸ یک کاری بود که کلید خورد، اما متوقف شد و بعد از آن دیگرحرفه ای و رسما وارد سینمای ایران شدم.

 

 

 


بین کارگردانان شما با آقای کیانوش عیاری بیشتر کار کردید، چطور شد که شما را کشف کرد و با هم کار کردید؟


آقای کیانوش عیاری از کارگردانان بسیار خوب ما هستند و سینما را خوب می فهمند. من افتخار می کنم که بعد از انقلاب با ایشان بیشتر از بقیه کارگردان ها کار کردم. آقای عیاری کارگردانی بودند که حاشیه ها و متن سینمای ایران را بسیار خوب می دانند و قدرت واقع نمایی ایشان در سینما قابل تحسین است، ایشان برای اولین بار برای فیلم شبح کژدم در سال ۱۳۶۴ با من صحبت کردند.

 

 

 


از قبل با شما آشنایی نداشتند؟


قبل از انقلاب من در اهواز فیلمی به نام صخره سیاه را بازی می کردم و آقای عیاری بعدها به من گفت که یک شب تا صبح بالای سر فیلمبرداری نشست تا بازی من را ببیند و همان موقع آقای عیاری مدرسه می رفتند و فردای آن شب هم امتحان داشتند. روزی که من را دیدند این خاطرات را برای من تعریف کردند و گفتند که مرا برای فیلمی که می خواستند بعدها بسازند درنظر گرفته بودند.

 

 

 


شما بجز بازیگری شغل دیگری هم داشتید؟


بله من مدیر پخش بودم، اتفاقا همان زمان آقای عیاری برای فیلم شبح کژدم پیش من آمد و گفت که از شما خبری نداشتم، نمی دانستم ایران هستید یا نه اما الان شما را پیدا کردم و می خواهم که در فیلم من بازی کنید. اما متاسفانه من آن زمان ممنوع الکار بودم و گفتم که الان نمی توانم کار کنم. ایشان اما به من گفتند که من این قصه را برای شما نوشتم و شما باید بازی کنید و ما می خواهیم فیلم را با صدای سرصحنه بگیریم. فیلم شبح کژدم جزو اولین و موفق ترین فیلم های بعد از انقلاب بود که صدای سرصحنه داشت، برای من هم قبل از این فیلم، دوبلور گذاشته بودند و با صدای خودم در فیلم ها حضور نداشتم، در واقع فیلم شبح کژدم یک تولد دوباره برای من بود.

 

 

 


تا قبل از فیلم شبح کژدم، چه دوبلورهایی به جای شما حرف می زدند؟


بیشتر آقای اسماعیلی، اصغر افضلی و نادریان.

 

 

 


کدام یک از آن صداها را خود شما بیشتر می پسندیدید؟


همه آنها خوب بودند، اما صدای آقای اسماعیلی طنز کار مرا بیشتر می کرد.

 

 

 


داشتید درباره کار آقای عیاری و نقش آفرینی در فیلم شبح کژدم توضیح می دادید.


گفتند که من می خواهم این کار را بازی کنید و قصه را به من داد. قصه را خواندم و دیدم که شخصیت داستان بسیار پیچیده است، بالاخره قبول کردم و برای آن فیلم هم نامزد بهترین بازیگر مکمل مرد شدم.

 

 

 


آن سال چه کسی برنده این جایزه از جشنواره فیلم فجر شد؟


آقای سعید پورصمیمی برای فیلم ناخدا خورشید.

 

 

 


فکر می کنید آقای عیاری چه چیزی در شما که نقش های کلیشه ای بازی می کردید، دیده بود که برای نقش اول فیلم های خود انتخاب کند؟


آن دیگر دید و نگاه ایشان بوده و فکر می کنم آقای عیاری مرا خوب شناخته بود و بخوبی می توانست از من کار بگیرد.

 

 

 


از پنج کاری که برای آقای عیاری بازی کردید، فکر می کنید کدام یک از نقش ها به شما نزدیک تر بود؟ به شخصیت واقعی خودتان؟


از نظر شخصیت واقعی، هیچ کدام.

 

 

 


اگر موافق باشید کمی جنس سوالات را عوض کنیم، آقای رضایی، آخرین باری که شما گریه کردید کی بود؟


هفت سال پیش که همسرم فوت کرد.

 

 

 


شنیده ام که شما یک حکایت عجیب درباره مکه و سفر حج دارید، قضیه آن چیست؟ شما یک نذر مکه دارید قصه اش چیست؟


بله، من یک سفر مکه ثبت نام کردم که می خواهم بروم، اما نکته جالب این است که همه اجداد ما تا جایی که در شجره نامه خانوادگی ما ثبت شده است، هر کدام از پدربزرگ هایم به مکه رفتند، دیگر برنگشتند و همانجا فوت کردند، البته بجز پدرم که من نگذاشتم برود و به جای مکه به کربلا رفت.

 

 

 


یعنی اجداد شما به محض رسیدن به مکه فوت می کردند؟


بله، دلیلش را هم نمی دانیم؛ اما متاسفانه وزارت ارشاد کم لطفی کرد و مرا نفرستاد تا این که خودم دست به کار شدم و ثبت نام کردم.

 

 

 


عجیب ترین و جالب ترین درخواست مردمی از شما چه بود؟


درخواست عجیب زیاد بود، از درخواست کمک مالی بود تا حتی درخواست صندلی چرخدار.

 

 

 


بجز درخواست های مالی، مورد جالب دیگر چه بود؟


سال ها پیش یک بار با خودروی شخصی ام در آزادراه قم می رفتم که یک ماشین جلویم پیچید و راننده اش که یک آقای شیک پوش و بظاهر مرفهی بود به من گفت، من امشب یک مهمانی دارم و شما هم باید حتما به این مهمانی بیایید! بسختی او را قانع کردم که دلیلی ندارد به مهمانی شما بیایم و درست نیست، یا مثلا همین چند شب پیش از سبزوار با من تماس گرفتند که عروسی پسرمان است شما هم بیا حالا این که تلفن ما را چطور پیدا می کنند، نمی دانم.

 

 

 


یک خاطره ناگفته از همین حواشی؟


یک بار رفته بودم شمال و هوس کردم تنی به آب بزنم، همین که مایو پوشیدم و داخل آب رفتم، دیدم چند تا جوان آمدند و شروع کردند به عکس گرفتن با من! فرار کردم و رفتم داخل ماشین، آمدند دور ماشین و گفتند پیاده شوید و با هم عکس بگیریم، به آنها گفتم مشکلی نیست، فقط اجازه دهید لباس بپوشم، می آیم. در همین حین که مشغول پوشیدن لباس بودم و جوان ها دور ماشینم جمع شده بودند،

 

گشت ارشاد آمد و به موضوع حساس شد، بعد از چند دقیقه، ماموران هم مرا شناختند، آن روز هم با جوان ها عکس یادگاری گرفتم و هم با ماموران گشت ارشاد؛ این یکی از بهترین خاطرات من است.

 

 


به نظر شما لوطی ترین هنرپیشه سینمای ایران چه کسی است؟

 


در زمان گذشته بیشتر بودند مثل فردین، بهروز و.. ولی حالا لوطی کم پیدا می شود، همه ما چند شخصیتی شده ایم!

 

 


تا به حال به شما پیشنهاد شده به خاطر فیزیک بدنی خاصی که دارید، بادیگارد باشید؟

 


خیر، اما پیشنهاد مدیریت رستوران و قهوه خانه را به من داده اند که قبول نکردم.

 

 


به نظر شما سینمای ایران بی رحم است؟

 


خیلی بی رحم است، از پنبه هم بدتر سر می برد. سینمای ایران یک سر مهربان ظاهری دارد و یک سر بی رحم پنهان، یک عده در سینما فقط خودشان و باند خودشان را دوست دارند، یک آفت مهم سینمای ما، این ریاکاری عمیقی است که در آن شکل گرفته، تا دیروز نان بری می کردند، وقتی افراد می میرند یاد آنها می افتند و جملات پرسوز و گداز به هم می گویند.

 

 


مورد یا خاطره ای در این رابطه هست که بگویید؟

 


بی رحمی ها، بدگویی ها و زیرآب زنی هایی است که همیشه در حال انجام است، نان بریدن یکی از بی رحمی های سینمای ماست.

 

 


دوست داشتید جای کدام بازیگر بودید؟

 


دوست دارم فقط خودم باشم.

 

 


با کدام کارگردان دوست دارید کار کنید که تا به حال کار نکرده اید؟

 


با ناصر تقوایی خیلی دوست داشتم کار کنم، اما پیش نیامد.

 

 


من این سوال را از خیلی ها پرسیدم و اکثرا می گویند ناصر تقوایی، به نظر شما چرا خیلی ها دوست دارند با تقوایی کار کنند؟

 


چون کارگردان خوبی است و سینما را بخوبی می شناسد و بازی در فیلم تقوایی شناسنامه هنری آدم را درخشان می کند.

 


یعنی کارگردان محبوب شما آقای تقوایی است؟

 


خیر، کارگردان محبوبم اول آقای عیاری است، بعد آقای تقوایی . البته با مسعود کیمیایی هم محله ای بودیم، اما هیچ وقت پیش نیامد که با هم کار کنیم؛ البته من میان کارگردانان خانم، خانم مرضیه برومند را خیلی قبول دارم و در فیلم بسیار زیبای «الو الو من جوجوام » هم با ایشان همکاری کردم.

 


بهترین اتفاقی که الان می تواند برای حسن رضایی بیفتد چیست؟

 


تداوم سلامتی، چون سلامتی از همه چیز بهتر است، من به همین خاطر تقریبا هر روز هم ورزش می کنم.

 


از بازی در کدام فیلم پشیمان هستید؟

 


دایان باخ.

 


چرا؟

 


قصه خیلی زیبا بود اما ضعیف درآمد. نمی دانم چرا کارگردان بازیگوشی می کرد!

 


حرف آخر؟

 


خیلی ها عمرشان را برای سینمای ایران گذاشتند و الان که سنی از آنها گذشته نیاز به محبت دارند، برخی از دوستان قدیم سینمای ایران الان مشکلات مالی دارند، امیدوارم دوستداران سینما و مسئولان به داد آنها برسند، وقتی که زنده هستند، وقتی هنوز نفس می کشند، فکر می کنم این توقع زیادی نباشد.

 


از نمای نزدیک

 


حسن رضایی، متولد ۱۳۱۸ در شهر ملایر است. او بازی در سینما را از ۱۳۳۸ و با فیلم «پیمان دوستی» مهدی رئیس فیروز و در دو سه صحنه لانگ شات شروع کرد. بعد از پیروزی انقلاب، حسن رضایی دور جدیدی از فعالیت هنری خود را آغاز کرد که آغاز این دوره از سال ۶۵ و با فیلم ماندگار «شبح کژدم» است.


فیلم شبح کژدم، ماجرای یک عشق سینما و یک سیاهی لشکر سینما را روایت می کند که رضایی در فیلم در نقش خودش ظاهر می شود. بازی خوب او در این فیلم آغازگر یک همکاری طولانی بین کیانوش عیاری و رضایی می شود که به ساخت فیلم های «روز باشکوه»، «دو نیمه سیب»، «آبادانی ها» و «شاخ گاو» منجر شد.

 


رضایی برای فیلم «آبادانی ها» نامزد بهترین بازیگری نقش مکمل جشنواره فجر و نامزد دریافت جایزه یوزپلنگ جشنواره لوکارنو شد.

 


تعدادی از فیلم هایی که حسن رضایی در آن نقش آفرینی کرده به این شرح است:

 


سفر به شرق (۱۳۸۰)، دوستان (۱۳۷۸)، عشق شیشه ای (۱۳۷۸)، آی پارا (۱۳۷۷)، بدلکاران (۱۳۷۶)، بالاتر از خطر (۱۳۷۵)، حرفه ای (۱۳۷۵)، روی خط مرگ (۱۳۷۵)، عقرب (۱۳۷۵)، شاخ گاو (۱۳۷۴)، گروگان (۱۳۷۴)، الو! الو! من جوجوام(۱۳۷۳)، حالا چه شود!(۱۳۷۳)، عروسی خون (۱۳۷۳)، مروارید سیاه (۱۳۷۳)، نیش (۱۳۷۳)، آبادانی ها (۱۳۷۱)، بندر مه آلود (۱۳۷۱)، دایان باخ (۱۳۷۱)، قافله (۱۳۷۱)، آقای بخشدار (۱۳۷۰)، دو نیمه سیب(۱۳۷۰)، جستجو در جزیره (۱۳۶۹)، ملک خاتون (۱۳۶۹)، بازی تمام شد (۱۳۶۸)، روز باشکوه (۱۳۶۷)، شبح کژدم (۱۳۶۵)، سرباز کوچک (۱۳۶۳)، افیون ـ تب مرگ (۱۳۶۰)، دانه های گندم (۱۳۵۹)، مشت مرد (۱۳۵۷) و نفسگیر (۱۳۵۷).

بهمن هدایتی

گردآوری و تنظیم:گروه فرهنگ و هنر پرشین پرشیا

www.persianpersia.com/artandculture

 

جام جم آنلاین :منبع

 

ارسال این خبر یا مقاله برای دوستانتان از طریق آیکون سمت چپ

 

 

 

 


 

مروری بر مطالب گذشته سینمای ایران


       رضا کیانیان:چه کسى باید جواب به هدر رفتن عمر هنرىِ مرا بدهد؟

       اعترافات آنا نعمتی درباره همه اتفاقات مهم زندگی‌اش

       دفاع کیومرث پوراحمد از لیلا حاتمی/لیلا حاتمی دختر ایران است

       بازدید لیلا حاتمی و فاطمه معتمد آریا از غرفه «ایران نوین فیلم»+عصرانه ایرانی در جشنواره کن 2014+ تصاویر

       نقد کیمیایی بر منتقدانش در گفتگویی خواندنی/روزی که کیمیایی جنازه «فروغ» را شست

       ۲۰ نکته جذاب درباره داریوش مهرجویی و فیلم هایش

       گفتگوی لیلا حاتمی با سایت رسمی جشنواره کن 2014

       فریدون جیرانی رو در روی آمیتاب پاچان و جکی چان

       میزان تحصیلات ستاره های سینمای ایران

       چرا پارسا پیروزفر پسر چشم آبی ستاره نشد؟

       سعید کنگرانی این روزها کجاست وچه می کند؟

       شب خاطره بازی اهالی ادبیات، سینما و فلسفه با دنیای کیمیایی / بزرگذاشت کارگردان «فیصر» در تهران

       ستاره های ایرانی در دنیا می درخشند,از لیلا حاتمی و همایون ارشادی تا...

       10 سال داوری سینماگران ایرانی در جشنواره‌های مطرح جهانی/ رکوردداری لیلا حاتمی، نیکی کریمی و کیارستمی

       مصاحبه خواندنی و شیرین حسین پناهی در اردیبهشت 69

       ناصر ملک مطیعی: یکه تاز سینمای ایران بودم

       «ترانه علیدوستی» ،چه زود بزرگ شد!

       مهدی پاکدل: مثبت اندیشم اما فرهنگ رانندگی ندارم

       مریلا زارعی: «الفت» کنار «راین» صدایم کرد!

+مطالب بیشتر        


 

 

 

 

تئاتر

رادیو و تلویزیون

اندیشه

سینمای جهان

سینمای ایران

موسیقی ملی

هنرهای تجسمی

عکاسی

ادبیات ایران

ادبیات جهان

کتاب و نشر

تاریخ و تمدن ایران

تاریخ وتمدن جهان

فرهنگ

صنایع دستی

اخبار فرهنگی هنری

مشاهیر فرهنگ و هنر ایران

مشاهیر فرهنگ و هنر ایران

 

 


تازه های

سینمای ایران


10 دیالوگ برتر زنده یاد خسرو شکیبایی


دلنوشته مهران مدیری برای زنده یاد «خسرو شکیبایی»


آنچه از زنده یاد خسرو شکیبایی نمی‌دانید +عکس‌


ماجرای اکران نشدن دو فیلم مجوزدار چیست؟


ناگفته‌های داود رشیدی از نیم قرن فعالیت هنری‌اش + تصاوير


امیرعلی دانایی، از مدلینگ تا بازیگری سینما


وجه مشترک عطاران با ده نمکی!


فقط گلزار کافی نیست,خلاقیت هم لازم است!


فریماه فرجامی:ای کاش هیچ‌وقت بازیگر نمی‌شدم


رد کارپت/ناگفته‌های رضا عطاران از یقه‌گیری اسپیلبرگ


ترلان پروانه, سینما و «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو»


نقد سایت «سینه وو» بر ساخته نیکی کریمی/«سوت پایان»، نمونه‌ای بارز از سینمای معترض


بهنوش بختیاری در فیلم پر بازیگر «پنج ستاره»


رازهای نوشتن فیلمنامه یک فیلم پرفروش


صحبت زیاد برای بازیگر دردسر می‌شود / در ˝زندگی جای دیگری است˝ بازی بهتری کردم


نیکی کریمی از داوری در جشنواره ها میگوید/جام جهانی 2014 هیجان انگیز است


رضا کیانیان:چه کسى باید جواب به هدر رفتن عمر هنرىِ مرا بدهد؟


اعترافات آنا نعمتی درباره همه اتفاقات مهم زندگی‌اش


دفاع کیومرث پوراحمد از لیلا حاتمی/لیلا حاتمی دختر ایران است


بازدید لیلا حاتمی و فاطمه معتمد آریا از غرفه «ایران نوین فیلم»+عصرانه ایرانی در جشنواره کن 2014+ تصاویر


 

 

 
   PersianPersia PersianPersia.com |2014-2003|.باز نشر مقالات با ذکر منبع بلامانع است
.تمام حقوق برای سایت پرشین پرشیا محفوظ است