mobile menu icon
responsive search icon
منوی پرتال پرشین پرشیا
لوگوی سایت پرشین پرشیا
فرهنگ و هنر
فرهنگ و هنر > موسیقی > موسیقی فیلم >دوران طلایی موسیقی فیلم در دهه های ۶۰ و ۷۰

دوران طلایی موسیقی فیلم در دهه های ۶۰ و ۷۰

بخش:موسیقی فیلم

یکی از بخش های مهم و مورد توجه در فیلمسازی، پرداختن به موسیقی متن فیلم است. برخی از منتقدان سینمایی یا کارگردان ها معتقدند یک قطعه موسیقی می تواند تاثیری بیش از دیالوگ بر مخاطب داشته باشد. در سینمای جهان دو تقسیم بندی متفاوت درباره به کارگیری موسیقی وجود دارد:

 

۱ ـ آمریکایی

۲ ـ اروپایی

 


موسیقی متن فیلم های اروپایی و آمریکایی کاملا با یکدیگر تفاوت دارد. در فیلم های آمریکایی، موسیقی متن یکی از ارکان اصلی بوده که به طور ویژه به آن پرداخته شده و حتی بسیاری از تصاویر و سکانس های آمریکایی براساس موسیقی متن ساخته می شوند، اما در سینما و فیلم های اروپایی، بیش از موسیقی به تصویر و کلام پرداخته می شود و موسیقی نقش کمرنگ تری ایفا می کند.


موسیقی متن فیلم در ایران قبل از این که شخصیت و هویت اصلی خود را پیدا کند از موسیقی اروپایی الهام گرفت و بسیار به این موسیقی شبیه شد، به این معنا که بیش از موسیقی، به دیالوگ ها، نور، تصویر و دکور پرداخته شده است. اما اکنون یک سوال مطرح می شود: موسیقی متن فیلم آمریکایی بهتر است یا اروپایی؟ به این پرسش می توان پاسخ های متفاوتی داد. برای مثال، چرا همیشه در فیلم های ایرانی شیوه اروپایی را ادامه می دهیم؟ چرا روش فیلمسازان آمریکایی را امتحان نمی کنیم؟ چه بسا اگر تعادل لازم بین موسیقی و دیالوگ برقرار شود، فیلم بتواند تاثیر دوچندانی بر مخاطب داشته باشد. فیلم همانند آینه زندگی است. این آینه می تواند زوایای مختلفی را به تصویر بکشد.

 


آهنگساز برای انطباق و زیبایی بیشتر تصاویر این آینه باید با کارگردان هماهنگ باشد تا تصویر کامل و جذابی را در نظر بینندگان به تصویر بکشد. معمولا کارگردانان ایرانی زمانی سفارش ساخت موسیقی متن فیلم را به آهنگساز می دهند که پروژه فیلمسازی به پایان رسیده یا رو به اتمام است. متاسفانه این ضعف را می توان به فیلم های ایرانی وارد دانست که کارگردان در خاتمه پروژه سینمایی، موسیقی متن فیلم را سفارش می دهد و آهنگساز گاهی چند روز یا چند هفته برای ساخت موسیقی زمان دارد.


اگرچه کارگردان در یک فیلم نقش رهبر ارکستر را ایفا می کند و عوامل و دست اندرکاران ساخت فیلم با نظرات و توصیه های کارگردان در مسیر صحیح خود حرکت می کنند، اما گاهی اوقات فیلم به نقاطی می رسد که باید از دسترس کارگردان خارج شود و به بازیگر یا آهنگساز سپرده شود تا نتیجه بهتری داشته باشد.

 


موسیقی متن باید با دیالوگ و داستان فیلم انطباق داشته باشد نه این که موسیقی و داستان ریتم جداگانه ای را دنبال کنند. موسیقی فیلم نباید خارج از تصاویر و سکانس های فیلم ساخته شود.


از دیگر عوامل مهم می توان به بخش میکس و صداگذاری در یک فیلم اشاره کرد. در این بخش تصمیماتی گرفته می شود که گاه باعث لطمه به فیلم می شود. گاهی صدای موسیقی در یک فیلم آنقدر بلند و زیاد است که دیالوگ بین پرسوناژ (بازیگران) شنیده نمی شود یا صدای پرسوناژها آنقدر بلند است که صدای موسیقی شنیده نمی شود. کارگردان و بخش میکس و صداگذاری باید یک موضوع را در داستان فیلم بخوبی مطرح کنند، سپس به اضافه کردن افکت های صوتی یا موسیقی بپردازند تا مخاطب قادر باشد آنها را به سادگی از یکدیگر تشخیص دهد. در دهه های ۶۰ و ۷۰ موسیقی های متن فیلم در سینمای ایران بیشتر شنیده می شد، اما در سال های اخیر، این نقش به نسبت دهه های گذشته کمرنگ تر شده و یکی از عمده علت های آن را می توان برخورد غیرحرفه ای برخی کارگردانان جوان و تهیه کنندگانی دانست که تنها به فکر بازگشت سرمایه و گیشه هستند.

 

 

 

   کریستف رضاعی
آهنگساز

برگرفته از: جام جم آنلاین
گردآوری و تنظیم:گروه فرهنگ و هنر پرشین پرشیا
www.persianpersia.com/artandculture

مروری بر دیگر مطالب 'موسیقی فیلم'



تازه های موسیقی فیلم