mobile menu icon
responsive search icon
منوی پرتال پرشین پرشیا
لوگوی سایت پرشین پرشیا
فرهنگ و هنر
فرهنگ و هنر > موسیقی > موسیقی پاپ >رضا صادقی: به هچ وجه نمی توانیم از موسیقی دفاع کنیم

رضا صادقی: به هچ وجه نمی توانیم از موسیقی دفاع کنیم

بخش:موسیقی پاپ

رضا صادقی جزو معدود خواننده های مولف موسیقی ایران در ۱۰ سال گذشته بوده است. خواننده ای که همیشه حنجره بیدار مردمش بوده و توانسته در طی این سلها به چنان جایگاهی دست پیدا کند که اکنون در آغاز سال ۹۱ بتوانیم بگوییم در طی یک دهه اخیر کمتر خواننده ای در موسیقی ایران بوده که از چنین محبوبیت و اعتباری برخوردار می باشد.

 

در این گفتگو نیز مانند همیشه رضا صادقی با صداقت و شهامت از دغدغه های امروزی سخن گفته است. از نگاهش به مسیری که در طی ۱۰ سال اخیر طی کرده تا علاقه اش به ایجاد همدلی در بین اهالی موسیقی و شکل گیری یک صنف یا سندیکا که بتواند حامی و پشتیبان موسیقی پاپ ایران باشد.

 

وارد دومین دهه حضور رضا صادقی در عرصه رسمی موسیقی شده ایم. اکنون که ابتدای این دهه دوم ایستاده ای چه احساسی داری؟

 

تفکر اینکه یک دهه بتوانی در کنار مردمی باشی که همیشه تنوع انتخاب و نگاه در سلیقه شنیداری شان هستند حس خاصی است و نمی شود تعریفش کرد. اگر قابل باشم و لیاقت داشته باشم که باز هم روندی که داشتم را ادامه بدهم شروع این دومین دهه قطعاً پر از نگرانی و قدرت خواهد بود. شاید همین قدرت است که نگرانی پیش می آورد. چون وقتی آدم احساس می کند که یک دهه را گذرانده دیگر مسئولیتش سنگین تر است. انتخاب هایش باید خاص تر باشد و در کل یک حس خاصی است. مثل نگرانی از به دنیا آمدن یک بچه سالم.

 

 

آیا افق خاصی هست که رضا صادقی هنوز به آن دست پیدا نکرده باشد و تصمیم داشته باشی که در طی مسیری که پیش رو داری به آن دست پیدا کنی؟

 

قطعاً هست. یعنی هر کسی که قرار باشد دورنمایی برای فعالیت های آینده خود داشته باشد نمی تواند بگوید که به سرانجام نهایی رسیده و اشباع شده. آن دورنمای شخصی که خود من دارم این است که حس می کنم هنوز در شعار همیشگی ام که می گویم «من برای موندنی شدن می خوانم نه برای خوندنی شدن» به یک نتیجه کامل شخصی نرسیده ام. این که تا چه حد توانسته ام ماندنی باشم و نه صرفاً خواندنی. افقی که در ذهنم حک شده این است که بعد از این یک دهه ای که گذراندم و فراز و نشیب های وحشتناکی داشت الان به نزدیکی و همدلی ما هنرمندان بسیار فکر می کنم و امیدوارم بتوانم در ایجاد این اتفاق نقش مثبتی داشته باشم. همیشه افق اجتماعی کاری ام این بوده که یک دوستی قشنگی بین تمام هنرمندان ایجاد شود. دوستی نه فقط در حد کلام یا جلد یک مجله و روزنامه. نه فقط در حد یک آهنگ با هم خواندن بلکه دوستی ای که از صمیم قلب باشد. شاید بزرگترین آرزوی اجتماعی کاری من این است که ما بالاخره بتوانیم یک «صنف» را با دوستی مان ایجاد کنیم و فقط به خاطر بیمه و وام و اتفاقات این چنینی نباشد که در این صورت نه «این» را خواهیم داشت و نه «آن» را.

 

 

فکر می کنید مهمترین کمکی که ایجاد «صنف» به اهالی موسیقی می کند چیست؟

 

ببینید از ماست که بر ماست. یعنی اگر یک صنف می خواهد به سرانجام خوبی برسد باید نه شعارگونه بلکه به واقع با هم دوست باشیم. نه اینکه مثلاً من به کنسرت دوست خواننده ای بروم و بعد که از کنسرتش خارج شدم رفتار دیگری داشته باشم. یا اینکه خواننده دیگری به کنسرت من بیاید یا به عنوان مثال آهنگی با هم بخوانیم اما بینمان دوستی و همدلی نباشد. اگر یک مقدار به ریشه موسیقی کشورمان و اساتید متفکری که در گذشته داشتیم نگاه کنیم می بینیم که دوستی فقط در این مسایل خلاصه نمی شود. ما الان در شرایطی هستیم که نمی توانیم از خودمان دفاع کنیم. هر که از راه می رسد می تواند هر چه دلش می خواهد به ما بگوید و کاری هم از دست ما برنمی آید. هر مرکز و نهادی و هر نوشتاری می تواند هر مطلب توهین آمیز یا غیرتوهین آمیزی به ما بگوید و ما عملاً و جدی نمی توانیم هیچ حرفی بزنیم. این مسأله جای نگرانی دارد. بچه های زیادی هستند که با شوق و اشتیاق زیاد در حال ورود به عرصه موسیقی هستند. بچه ها که می گویم یعنی کسانی که ۱۴، ۱۳ سال سن دارند. مطمئنم این بچه ها بعد از مدتی وقتی ببینند هر کسی که حتی آگاهی مناسبی هم از موسیقی ندارد می تواند بهشان ضربه بزند خیلی زود از موسیقی دلسرد خواهند شد. خیلی عجیب نیست اینکه می بینیم گاهی اوقات موسیقی ما مسیرش را به سمت «شکلات» و کارهای این چنینی کج می کند.

 

 

مسأله ای که وجود دارد این است که امکان دارد ایجاد همدلی بین اهالی جدی و اصلی موسیقی تا حدی سخت باشد. رضا صادقی جزو معدود چهره های شاخص موسیقی است که همیشه دلسوز موسیقی و اهالی اش بوده به همین خاطر به شخصه فکر می کنید چرا در بین اهالی موسیقی دشمنی یا عدم دوستی زیادی به چشم می خورد؟

 

اگر بخواهم بدون تعارف و رودربایستی حرف بزنم باید بگویم جراید تنها جایی هستند که گاهی اوقات دوستان همکارم در کنار همدیگر جمع می شوند. نمی توانم بگویم خوشبختانه یا متاسفانه اما لااقل اهالی جراید گاهی اوقات فرصتی را پیش می آورند که این دوستان سلام و علیکی با هم بکنند. متاسفانه ما تفاوت نگاه های کاری را با تفاوت اخلاقی درهم می آمیزیم که نباید اینگونه باشد. به عنوان مثال احسان خواجه امیری دوست من است، بابک جهانبخش دوست من است، اما کارهای ما هیچ ربطی به همدیگر ندارند. اشکالی هم ندارد.

 

یعنی ما فقط در یک خط سیر موسیقی پاپ حرکت می کنیم ولی هر کدام از ما یک نوع موسیقی و یک نوع تفکر اجرایی مختص به خودش را دارد. اگر می خواهیم به یک دوستی و همدلی مناسب برسیم باید دور باشیم از اینکه مثلاً رضا صادقی چیست و کیست و چه کار می کند. رضا هر چه هست، خوب یا بد، اجازه ندارم حضورش را نپذیرم. حالا امکان دارد کارش را دوست نداشته باشم. مهم پذیرش حضور همدیگر در کنار هم است. متاسفانه این مسأله هنوز فرهنگسازی نشده. این را هم بگویم که خود من هم هنوز برای رخ دادن این اتفاق حرکتی نکرده ام.

 

 

منِ رضا صادقی منتظرم بابک صحرایی یک کاری کند. بابک صحرایی منتظر است دیگری یک کاری کند و همینطور ایجاد این همدلی به تعویق می افتد. به همین خاطر این مسأله یکی از برنامه های جدی امسال من است. حاضرم به تمام همکارانم از کوچک و بزرگ زنگ بزنم. منظورم از نظر سنی است. چه آن کسی که سالها قبل از من وارد موسیقی شده و چه آن کسی که سالها بعد از من آمده. در سال جدید حتماً این کار را انجام خواهم داد. از دوستان خواهش خواهم کرد که در کنار هم باشیم. لااقل در این حد که به دیدار یک چهره پیشکوست برویم. بدون اینکه مجله یا سایتی خبردار شود. کنار هم باشیم تا اگر یک زمانی مجله ای، وزیری، امیری چیزی درباره ما گفت بتوانیم خیلی محترمانه پاسخش را بدهیم خلاصه اینکه بس است هر چه گفتیم: «چه شد که اینطوری شد؟» زمان آن رسیده که بگوییم: «چه کار کنیم که دیگر اینطوری نشود». به این «چه کار کنیم» حتماً فکر خواهم کرد.

 

 

موفقیت و محبوبیت ویژه ای که داری امکان دارد دشمنی ها و خصومت هایی را هم در مورد شما از طرف برخی ایجاد کرده باشد. بزرگترین دشمنی ای که نسبت به شما وجود داشته و همیشه آزارتان داده چه بوده؟

 

نمی خواهم بگویم دشمنی، چون دشمنی بار منفی بزرگی دارد. می توانم بگویم بی مهری. بزرگترین بی مهری ای که احساس می کنم به من شده این بوده که بعضی وقت ها در مورد اتفاقاتی درباره من قضاوت شده که من از کل آن اتفاق بی خبر بوده ام. مثل انتساب دادن یک سری از جملات و تعاریف که هیچ وقت در تفکر من نبوده اند این ها تنها چیزهایی بوده اند که همیشه آزارم داده اند. بسیار پیش آمده که برخی از دوستانم گفته اند خسته نمی شوی از اینکه وقتی بیرون می روی مردم دورت جمع می شوند یا به سراغت می آیند که خدا را گواه می گیرم که همیشه از این مسأله لذت برده ام.

 

حتی شده کسی آمده و مستقیم در صورت من نگاه کرده و محترمانه گفته: «من از صدای تو بدم می آید». در این مورد هم می گویم من چقدر باید لایق باشم که یک نفر بتواند فضا را برای خودش هموار ببیند و بتواند این حرف را به من بزند که احساس می کنم بی مهری ای بوده که نسبت به خودم دیدم این بوده که من هیچ وقت برای نگاه رعنا نخوانده ام، تنها چیزی که وجود داشته این است که من همیشه برای فضای معنا خوانده ام اما متاسفانه وقتی این اتفاق دیده نمی شود می رنجم. احساس می کنم چقدر بد است که سالهای عمرت را بگذاری و بعد برداشت صحیحی از تو صورت نگیرد. یک سری افراد کوته فکر هستند که با صدای بلندی که دارند گاهی اوقات با القای یک سری از ادبیات و تعاریف یک موج و جوی را درست می کنند. تنها در مورد خودم نمی گویم. این اتفاق را درباره خیلی از همکارانم دیده ام. این ها تنها چیزهایی هستند که آدم را می شکنند. هیچ سمی برای من کشنده تر از این اتفاق نیست و من را از پا درنمی آورد.

 

 

 

در حاضر حال مشغول چه کاری هستید؟

مشغول آماده سازی ارکسترم هستم. بعد از اینکه چندین سال افتخار این را داشتم که در خدمت بهنام ابطحی باشم تصمیم گرفتم بعد از مدتها، خودم رهبری ارکسترم را برعهده بگیرم. دیگر اینکه دو آلبوم در دست تولید دارم و سعی می کنم در مناسب ترین زمان ممکن آماده و منتشرشان کنم. این دو آلبوم جدید را با تعداد قطعات کمتری نیز تهیه کردم که بهتر شنیده شوند.

 

 

 

آیا امسال کار جدیدی از شما منتشر می شود؟

به احتمال قریب به یقین یک کاری به اسم «عاشقتم» از من منتشر خواهد شد. بعد از چندین سال چند کلیپ هم برای آلبوم جدیدم خواهم ساخت.

 

 

حرف آخر؟

از مردم ممنونم. وقتی فهمیدم که ۱۰ سال از حضورم در موسیقی گذشت برای خودم هم احساس خیلی عجیبی داشت. هر روزش بدون تعارف برای من هزار سال بوده. اینکه۸ مردم ۱۰ سال من را تحمل کردند، ۱۰ سال من را در خلوتشان پذیرفتند، ۱۰ سال محترم جواب سلامم را داده اند و با من خداحافظی کرده اند.

 

 

همه این ها عزت است و از خود خدا می خواهم که هیچ وقت این عزت را از من نگیرد و قول می دهم امسال به حکم تغییر همه شرایط روحی و نوع زندگی ام و وارد شدن به یک فضای جدید خانوادگی، سعی می کنم این فضای احترام را نه تنها در کارم که در کنار کارم هم بیشتر ارائه کنم و نماینده خوبی باشم برای ذهنیت آنهایی که دوستم دارند و به آنهایی هم که دوستم ندارند قول می دهم در دوره جدید کاری ام جوری باشم که آنها هم دوستم داشته باشند.

برگرفته از: ماهنامه هفت نگاه
گردآوری و تنظیم:گروه فرهنگ و هنر پرشین پرشیا
www.persianpersia.com/artandculture

مروری بر دیگر مطالب 'موسیقی پاپ'



تازه های موسیقی پاپ